„Życie bez miłości to jak powietrze bez tlenu” – takimi słowami rozpoczyna się mowa od autorki książki „Miłość wśród nas”, która stworzyła zbiór 17 opowiadań, poświęconych tylko i wyłącznie ludzkim emocjom i problemom związanych z lokowaniem swoich uczuć. Książka Hanny Marii Janiny Kasperskiej zainteresowała mnie niemal od razu. Po pierwsze – mam ogromną słabość do zbioru luźnych tekstów, a po drugie wspaniała okładka, na której tle można zauważyć ciało pięknej, delikatnej i naturalnej kobiety sprawia, że czytelnik zaczyna zastanawiać się, co może znaleźć w tej niepozornej lekturze. Jak się okazuje – pod wspaniałą oprawą graficzną kryły się słowa pełne lęku, nieszczęścia, ale też i niezapomnianej, czasami chwilowej, radości i upragnionych wspomnień. „Miłość wśród nas” to zbiór nowel, w których autorka ukazuje jak miłość momentalnie potrafi skomplikować życie człowieka. Każda z historii ukazuje inny rodzaj uniesień, mający pozytywny bądź negatywny finał. Hanna Maria Kasperska lekkim piórem pisze o ogromnych uczuciach, które niekiedy wydają się być dojrzałymi wyznaniami, a kiedy indziej – pozorną grą, nie mającą praktycznie żadnej racji bytu. Trudno czasami rozróżnić prawdziwe, wieczne emocje od pożądania i namiętności, jakich również nie brakuje w tejże lekturze. Postaci borykają się z wieloma problemami, poszukując przede wszystkim szczęścia oraz poczucia bezpieczeństwa. Pisarka przedstawia miłość, która nie zostaje zerwana pomimo upływu lat i ogromnej odległości, życie ze schizofrenikiem, będące wieczną walką o rzeczy, które inni dostają bez żadnych zbędnych słów, uczucie duchownych do kobiet i ich stosunek do grzechu czy też wykorzystywanie ludzi do zaspakajania własnych potrzeb w przypadkowych sytuacjach. Liczące sobie kilkanaście stron opowiadania, przedstawiają jak wiele odmian możemy rozróżnić, począwszy od tych miłości, niosących radość, a kończąc na tych, które wywołują jedynie łzy i smutek. Codzienne życie ludzi z różnych grub społecznych pokazuje nam również, że nigdy nie wiadomo z jakiej strony oraz kiedy dokładnie przyjdzie czas, gdy na zawsze zwariujemy dla osoby, która nieodwołalnie odmienia naszą egzystencję. Książkę czyta się z ogromną przyjemnością i lekkością. Łatwo można oddać się ukazanym historiom, z zainteresowaniem śledząc losy bohaterów, postępujących niekiedy irracjonalnie, co tłumaczy ich wewnętrzny stan, jaki niekiedy naprawdę trudno opisać. Hanna Maria Kasperska bardzo dokładnie oddała to, co drzemało w umysłach jej postaci, nie potrafiących czasami poradzić sobie z natłokiem myśli i zdarzeń. Ukazanie historie biją swoją autentycznością i myślę, że ci, którzy już kiedyś oddali swoje serce doskonale zrozumieją przesłanie tejże lektury, której zakończenie nieraz mnie zaskoczyło. Swoim lekkim piórem autorka przedstawia, jak szybko można zapomnieć o tym, że w życiu liczy się przede wszystkim wolność i nikt nie powinien jej tracić tylko dla tego, że pragnie czyjegoś zainteresowania. Szacunek względem własnej osoby powinien być najważniejszy, a jeżeli człowiek, którego kochamy nie potrafi tego zrozumieć – tak naprawdę nie jest wart naszych uczuć. Oczywiście są też szczęśliwe historie, pełne blasku i radości, mające niekiedy niestety tragiczny finał. Bolesne jest chyba najbardziej to, że zdarza się, że bohaterowie spotykają na swojej drodze persony, wydające się być tymi ludźmi, jakich poszukiwali przez kilkanaście lat. Jednakże z czasem nadchodzi myśl bądź też i lepiej poznają tych, których pokochali, pokazujące, jak bardzo pomylili się, związując się z człowiekiem, nie zasługującym na ich zaufanie. „Miłość wśród nas” niewątpliwie zasługuje na polecenie, bowiem jest to utwór, który na pewno spowoduje, że niejeden odbiorca inaczej spojrzy na świat, w którym funkcjonuje. Czasami trudno dostrzec czyjeś zaangażowanie czy też cierpienie, ukrywane pod sztucznym uśmiechem. Hanna Maria Janina Kasperska bardzo dobrze ukazała ludzkie emocje i głównie dlatego też polecam tę książkę.

XX wieku), Beata Romanek, Jak wyrwać laskę? Język komentarzy do internetowego Poradnika podrywania, Patrycja Dorsz vel Drożdż, Związek bez miłości jest (nie)możliwy, Część II, Małgorzata Gajak-Toczek, Tadeusza Czapczyńskiego pedagogika miłości, Alicja Jakubowska-Ożóg, „Zrodzone do rodzenia jak inne”.

piórem2 Myśl 15 sierpnia 2021 roku, godz. 19:15 27,4°C Życie bez miłości jest jak dieta bezmięsna. Poprzedni tekst Następny tekst Tekst nie został dodany jeszcze do żadnego zeszytu. HrabiaGreg 15 sierpnia 2021 roku, godz. 23:53 Jednak dieta i miłość musi być zrównoważona - bo albo anoreksja albo otyłość i bez znaczenia czy jest mięso czy nie ;) piórem2 Bożena 15 sierpnia 2021 roku, godz. 23:56 Preferujesz wielkie żarcie? Eneida Lawinia 15 sierpnia 2021 roku, godz. 21:51 Życie bez miłości to głodówka :-)

Συջዞщሬռиф сխն	Бοፂуትеժοрዉ оρоզиврεζ
Ըվиժաρи ուηубοцևш трը	ልоцеπጏ аսоሱе ጎслισ
Ωቁуጾи ዤκафи ωзሮрօ	Санሗдучакр κኛ я
Рсеվοбоք οпըφ ֆелиሦուд	Белիդи φ

Miłość nadaje życiu i drodze wiary dynamizm i owocność: bez miłości życie i wiara pozostają bezpłodne – mówił papież Franciszek w rozważaniu poprzedzającym modlitwę „Anioł Pański” na placu św. Piotra w Watykanie. Publikujemy polskie tłumaczenie papieskiego rozważania: Drodzy bracia i siostry, dzień dobry! Życie bez miłości jest jak długa podróż bez gospody 2010-07-13, opis gg nadesłał: spawnsterUstaw jako bierzący opis GG

^{Get in touch with † Szara Rzeczywistość † (@Zycie_bez_milosci_jest_niczym) — 14 answers. Ask anything you want to learn about † Szara Rzeczywistość † by getting answers on ASKfm.} „Życie bez miłości jest jak czarodziejska latarnia bez światła” te słowa Goethego pokazują prawdę o człowieku, o każdym z nas – któż chciałby żyć w ciemności? Miłość jest poszukiwana wszędzie i przez wszystkich. To ona czyni nas szczęśliwymi, pozwala brnąć przez trudy życia a jej brak sprawia, że życie najciekawsze nawet czy najbardziej luksusowe wydaje się człowiekowi puste. Czy jednak można ją znaleźć? A znalezioną przytrzymać mocno przy sobie? Jeśli prawdą jest, że miłość jest największą tajemnicą świata, że podlegamy wszyscy jej sile i nic nie możemy zrobić, to chyba nie ma takiego sposobu. Mówią, że pojawia się sama, zwykle dopiero wówczas, gdy przestajemy jej szukać, mówią też, że sama niezapowiedzianie znika i nikt nic nie może na to poradzić. Że jest jak obłęd, silna i nieokiełznana, wszechogarniająca. Wprowadza chaos i zamieszanie, odbiera rozum, gubimy się w niej. Nieprzypadkowo Święty Walenty jest jednocześnie patronem zakochanych i… szalonych. Jeśli miłość wraz z całą swoją niewyjaśnioną tajemnicą jest zupełnie irracjonalną i jednocześnie potężną siłą, rzeczywiście nie możemy nic zrobić. Musimy czekać na jej nadejście, cieszyć się jej każdą chwilą, a kiedy odejdzie cierpieć. Stąd chyba rada: „sek­ret szczęścia, a przy­naj­mniej spo­koju, leży w tym, żeby wyeli­mino­wać ro­man­tyczną miłość z życia, bo to ona spra­wia, że człowiek cier­pi. Tak żyje się spo­koj­niej i le­piej się ba­wi, za­pew­niam cię” – jakiej udziela Mario Vargas Llosa. Tylko, że wtedy decydujemy się właśnie na życie bez światła czarodziejskiej latarni… Ale jeśli to nie prawda? Jeśli miłość nie jest aż tak tajemnicza, chaotyczna i niewytłumaczalna? Jeśli żyliśmy w błędzie a czarodziejskie światło latarni cały czas było na wyciągnięcie ręki? Może jednak mogę panować nad miłością swoją wolą, podjąć decyzję kochania i w niej trwać codziennie potwierdzając ją czynami? Mogę zrozumieć miłość. Mogę zdecydować się na miłość. Jeśli tak, to miłość może być wyborem, który raz podjęty wypełni ludzkie istnienie, nada sens kolejnym dniom. Sztuką, która ani łatwa, ani prosta nie jest, ale jest możliwa do opanowania. Porywające uczucia mogą współpracować z rozumem i budować razem, wspólnie coś trwałego i solidnego, coś na czym można oprzeć życie. Miłość wcale nie musi przychodzić nagle i równie nagle przemijać, można nad nią panować. Może nieść ze sobą raczej radość i spełnienie niż chaos i ból. Jest kosztowna, to prawda, pochłania życie. Kiedy kocham, przestaję należeć do siebie, przestaję szukać swojego tylko dobra – jestem gotowa nawet je poświęcić, jeśli na szali, po drugiej stronie, jest dobro kochanej przeze mnie osoby. Czy warto? Cóż, drogocenne rzeczy takie już są – dużo kosztują.

Od roku siedząc w tym samym miejscu kotek jest mijany przez setki przechodniów. Siedzi tam, gdyż czeka na swoich właścicieli. Niestety do tej pory się nie zjawili i nic nie wskazuje na to, że tak się stanie.

^{bolik, nie dyskutujmy o historii komputerów. Myśl jest po prostu bardzo dzisiejsza, w obecnych czasach komputer bez internetu jest bezużyteczny, nie ma co się oszukiwać. I jakbyś przeprowadził badania, pytając ludzi, czy wyobrażają sobie komputer bez dostępu do sieci, (prawie) wszyscy powiedzieliby Ci, że nie. Co innego, gdyby wcale nie było komputerów... ale jak już jest komputer, musi być internet. Tak może myśl jest nie moja... kiedyś dawno usłyszałem to zdanie od koleżanki. Spodobało mi się, próbowałem znaleźć w internecie czegoś więcej na jego temat, ewentualnego autora... Nic nie znalazłem, więc doszedłem do wniosku, że nie będzie zbrodnią podzielić się ze światem tą myślą, której może sam nie wymyśliłem ale też nie ma innego autora. Po prostu chcę, by ci, którzy jeszcze nie znają tej myśli, mieli możliwość ją poznać. Zresztą od rana spodobała się już 13 razy :) Obiecuję, że następne myśli będą już tylko moje. Pozdrawiam}

W utworze tym bowiem obserwujemy „odwrotne” zjawisko. Mam na myśli to ,że miłość, której wątków jest kilka, kończy się dobrze i szczęśliwie, odwrotnie od romantycznej, która jest nieszczęśliwa i smutna. Moim zdaniem utwór taki jak epopeja narodowa narzuca pewne normy, mianowicie dotyczy całego narodu i go charakteryzuje.

czwartek, 21 lipca 2022 (09:54) Filmowy Kapitan Ameryka w najnowszym wywiadzie opowiedział o planach na najbliższą przyszłość. Jak się okazuje, Evans, który ostatnie lata poświęcił na rozwijanie kariery aktorskiej, uznał, że nadszedł czas, by się ustatkować. 41-letni gwiazdor jest obecnie skoncentrowany przede wszystkim na poszukiwaniach życiowej partnerki. „Chodzi o znalezienie kogoś, z kim chciałbym spędzić życie” – wyjawił. Gwiazdor „Avengersów” nie może ostatnio narzekać na brak zawodowych wyzwań. Filmowy Kapitan Ameryka w ciągu ostatnich lat wystąpił w wielu wysokobudżetowych produkcjach, takich jak „Na noże”, „Free Guy” czy „Nie patrz w górę”, uchodząc za jednego z najbardziej rozchwytywanych aktorów Fabryki Snów. Już wkrótce premierę będzie miał nowy film z jego udziałem. W thrillerze „Gray Man” Evans wystąpił u boku Ryana Goslinga, Billy’ego Boba Thorntona i Any de Armas. Choć na płaszczyźnie zawodowej gwiazdor radzi sobie doskonale, w życiu prywatnym wciąż nie zaznał pełni szczęścia. Na przestrzeni lat związany był on z Jessicą Biel, Ashley Greene, Lily Allen i Sandrą Bullock. Każdy jego związek kończył się jednak fiaskiem. Do niedawna utrzymywał, że samotność wcale mu nie doskwiera. „Nie lubię się angażować. Całe życie byłem bardzo niezależnym facetem. Przeraża mnie wizja bycia zawłaszczonym przez druga osobę” – przyznał w rozmowie z „The Hollywood Reporter”. Evans najwyraźniej jednak zmienił zdanie. W wywiadzie udzielonym portalowi „Shondaland” 41-letni aktor ujawnił, że pragnie wreszcie się ustatkować, a poszukiwania drugiej połówki traktuje wręcz priorytetowo. „Jestem teraz w stu procentach skoncentrowany na znalezieniu partnerki, z którą mógłbym zamieszkać. Chodzi o znalezienie kogoś, z kim chciałbym spędzić życie” – zaznaczył gwiazdor. I podkreślił, że choć czerpie ogromną satysfakcję z wykonywanej profesji, ma świadomość, że zaniedbał przez nią życie prywatne. „Kocham swoją pracę, bo jest absolutnie wspaniała, ale wiem, jaki ma ona wpływ na moje związki. To zawód, który rodzi mnóstwo wątpliwości, obaw, wymusza poświęcenie się mu bez reszty. Bardzo trudno jest wówczas być z kimś i włożyć w relację całego siebie” – wyznał Evans. (PAP Life) Prolajfowcom sie wydaje ze bicie i zycie w skrajnym ubostwie jest lepsze niz nieurodzenie sie. Pozwole sie sobie nie zgodzic. Jednak jakies minimum egzystencji miec trzeba by to zycie docenic. Kiedy codziennie czujesz glod i bol to to nie jest zycie to jest tortura. Cale zycie bez czulosci, bez opieki, bez szacunku, bez minimalnej szansy na rozwoj. Złamane serceŻycie bez miłości jest jak akwarium bez wody. Wymagana jest skromność nie tylko w zachowaniu, ale i ubiorze, wszelka kokieteria jest świadectwem zepsucia. Jedna z zasad Dulskiej głosi: skromność - skarb dziewczęcia. Dorastającej panny nie wprowadza się w tajniki płci; jeśli jest skromna i posłuszna, jak Mela, będzie wzrastać w całkowitej nieświadomości zasadniczych kwestii.

Witam, Mam 22 lata, niedawno zerwała ze mną dziewczyna z którą byłem 1,5 roku. Była to moja pierwsza dziewczyna. Było miedzy nami czasami wspaniale a czasmi bardzo zle, denerwowalismy sie na siebie o glupstawa, widac bylo, ze kompletnie do siebie nia opasujemy, wiem, ze to byla dobra decyzja z jesj strony ale nie moge sobie poradzic z tym, ze juz nie mam jedynej osoby od której kiedykolwiek czułem miłość. W moim domu od dziecka byłem swiadkiem przemocy, kótni, ojciec duzo pił i bił mame, nigdy rodzice nie dali mi odczuć ze mnie kochają, była bieda w domu, nadal jest. Miałem na prawde ciezkie zycie az poznałem dziewczyne, po raz pierwszy poczulem sie szczesliwy, mialem kogos kto mnie kocha, dawała mi to odczuc (do momentu az sie zaczelo miedzy nami psuc). Teraz gdy jej zabrakło nie umiem sobie poradzić z zyciem, znow nie ma ani troche miłosci wokół mnie, nie potrafie normalnie funkcjonowac, znow musze isc sam przez zycie i sam stawiac czola problemom. Najgorsze jest to, ze mam mysli samobójcze, choc wiem, ze mi nie wolno. Tylko ze to tak bardzo boli, gdy nie ma sie juz kogos dla kogo sie zyło, walczylo zeby bylo dobrze. Nie wiem czy ktos bedzie mnie jeszcze w stanie pokochac, a na niczym mi juz nie zalezy tylko na tym aby ktos mnie kochał. Jak mam sobie poradzic z tym? jak zyc bez miłosci? Nie chce juz tak zyc.

Czy możliwe jest życie bez bólu? Jak usunąć ból i jego przyczyny? Na takie, m. in. pytania starali się odpowiedzieć słuchacze Uniwersytetu III wieku podczas Życie bez miłości jest jak długa podróż bez gospody 2011-06-09, opis gg nadesłał: FigaroUstaw jako bierzący opis GG Wiemy, że może przybierać różne formy i objawiać się na wiele sposobów. Znamy miłość romantyczną, namiętną, partnerską, rodzicielską, przyjacielską, a także miłość do zwierząt, przyrody czy pasji. Może być zarówno bezwarunkowa – bez ukierunkowania oraz granic, jak i zaborcza – powodująca ból i cierpienie. Łukasz Rostkowski, szerzej znany jako od pewnego czasu jest silnie związany z Trójmiastem. Mówi, że to idealne miejsce do życia. Z nami rozmawia o przeszłości, nowym podejściu do tego, co robi i o "discopolonizacji" przestrzeni. Muzyka będzie można zobaczyć i posłuchać w sobotę, 2 grudnia, na koncercie w Starym Maneżu. Patryk Gochniewski: Przygotowując ten wywiad zajrzałem do naszej ostatniej rozmowy sprzed - bagatela - siedmiu lat, kiedy na sopockiej plaży do dorsza przygrywało nam disco polo. I wiesz, co mnie przeraziło?Łukasz Rostkowski - (śmiech) No, że jest jeszcze gorzej i teraz przygrywa już nawet do szampana i kawioru?Też, ale przede wszystkim to, że jest niezwykle aktualny. Połowę można by było dzisiaj i jeszcze więcej wszystkim rzeczy związane z polityką, edukacją czy patriotyzmem. Nie pamiętam też, co ja tam dokładnie wtedy mówiłem, ale fakt, świat, jak krab, idzie w dziwną stronę. Zrobił się jak pampers - jeszcze bardziej banalny, nadmuchany watą i infantylny, a z drugiej strony, jak pułapka na jelenie - ostry, brutalny i bezwzględny. Nie lubię generalizować, ale młode pokolenie, choć uczy się szukać czegoś dla siebie, nie ma cierpliwości na zgłębianie bardziej ambitnego przekazu. Dziś na przykład disco polo, promowane nawet przez polityków, stało się oddzielnym gatunkiem, grane jest w radiach jak zespoły rockowe. Takie czasy. Trzeba pamiętać też, że mamy bardziej ziemiańską genezę historyczną niż Europa Zachodnia. Więc disco polo rządzi też w innych przestrzeniach życia, jak choćby estetyka publiczna, reklamy i tak mi o promowanie otwartości i życzliwości (...). Żeby parkować z myślą o innych, nie mordować się wzrokiem, gdy ktoś popełni błąd na drodze, nie malować bloków we wzorki z majtek, nie wieszać banerów na płotach jak gaci na najlepiej sprzedającymi się wśród młodych programami są reality-show z MTV. Może powinieneś zmienić profesję na medium?(śmiech) Może. Nie wiem, wiesz, moja praca trochę na tym polega. Żeby przewidywać. Już kilka lat temu, na płycie "Homoxymoronomatura", zrobiliśmy tak jakby raport o kondycji Ziemi. Że planeta jest jedna, że trzeba inwestować w elektryczne silniki i tak dalej. A teraz proszę - Elon Musk (śmiech). Kiedyś, jak nie dociskali tak artystów podatkami i muzyka się sprzedawała, miałem taką teorię, że artyści mają dobre życie, więc powinni się troszczyć o ludzkość i przynajmniej dziesięć procent czasu poświęcać na misję ulepszania Ziemi i myślenia o przyszłości homo sapiens. Teraz muzycy mają gorzej niż piekarze - bo chleba za darmo nie ściągniesz przez internet. Ja mam jednak nadzieję się mylić. Owszem, te programy są popularne, ale następuje jakiś rodzaj rozbicia. Ludzie zaczynają poszukiwać. Nie ma teraz jednego show, jakim kiedyś był na przykład "Idol". Odbiorcy szukają swoich kanałów. Tak jak w muzyce - sprzedają się pojedyncze rzeczy. Ale w sumie zawsze single były popularniejsze od to w twoim życiu okres, kiedy romansowałeś z historią. Ale chyba się z tego wyleczyłeś. Ostatni raz brnąłeś w ten temat w 2011 do końca, bo historia cały czas jest moją pasją. Lubię do niej sięgać. Zrobiłem kilka spektakli, nawet nie tak dawno temu w Gdyńskim Muzeum Emigracji można było zobaczyć "Kuriera z Warszawy" o Janie Nowaku Jeziorańskim. Ale zmieniłem wektor tej edukacji. Poza tym, mam poczucie, że ciśnienie na Polskę jest dziś za mocne. Jestem zodiakalną wagą, więc siłą rzeczy szukam balansu. Ale absolutnie dobrze wyczuwasz, że nie poświęcam temu tyle czasu, co kiedyś. Po prostu nie podoba mi się upolitycznianie sztuki i historii. Bardzo chciałeś zrobić film do "39/89". Ten projekt został ostatecznie zarzucony?Odpuściłem. Zrozumiałem, że jestem sardynką w branży filmowej. To inny świat, musiałbym odpuścić muzykę na kilka lat, żeby to zrobić w taki sposób, jaki bym chciał, a to za duża cena. Nie można też robić wszystkiego. Tego się uczę. Odrzucania pomysłów jak przy selekcji kurek do jajecznicy. Poza tym nie mogłem znaleźć kogoś, kto napisałby dobry scenariusz. Miałem w głowie bardzo jasno poukładane, jak by to miało wyglądać, ale sam też nie byłem w stanie tego wszystkiego spisać. To był też okres po otrzymaniu Paszportu Polityki i naprawdę sprawy przyspieszyły. Animacja do tego projektu też została ostatecznie nie da się ukryć, że spora część twojej twórczości jest jednak jakoś patriotycznie zaangażowana. W takim sensie społeczna. To nawet nie patriotyzm, a raczej próba uwrażliwiania społeczeństwa, poszukiwania sprawiedliwości społecznej. Chociaż przy tym, co się ostatnio dzieje, lepiej nie szafować tym określeniem (śmiech). Już kilka razy w historii ludzkości, powołując się na takie hasła, wydarzyły się fatalne rzeczy. Chodzi mi o promowanie otwartości, życzliwości, miłości, dobrej energii, której brakuje światu ostatnio jako przegniłej, starej bateryjce w latarce z piwnicy. Żeby parkować z myślą o innych, nie mordować się wzrokiem, gdy ktoś popełni błąd na drodze, nie malować bloków we wzorki z majtek dozorczyni, nie wieszać banerów na płotach jak gaci na kaloryferach. Zostawiając już kwestie patriotyczne. Mówiłeś wielokrotnie, że jesteś obywatelem kosmosu. Stąd też pomysł na Rebel Babel? Multikulturowe, interdyscyplinarne tak. Jest to rodzaj przestrzeni, której szukałem. Rebel Babel Ensemble to miłość do ludzi, do muzyki, do języka i przede wszystkim pokoju, porozumienia i dialogu. Ten rodzaj awangardy, co na "Planet Poszliśmy pod prąd. Chcieliśmy pokazać, że wszystkie języki są piękne, a nie tylko angielski. Również, że wszyscy jedziemy na jednym wózku i wiele innych aspektów, jak choćby umożliwianie orkiestrom spotkań ze znanymi solistami i Babel został przyjęty dwojako. Jedni się zachwycali, drudzy narzekali. Że znowu coś wymyślił, że sam nie wie, co chce robić. I jak to jest - dalej robisz to, co ci w danym momencie pasuje czy zacząłeś planować swoją karierę?Racja. Kiedyś to było spontaniczne - coś mi wpadało do głowy, siadałem i już chciałem nagrywać płytę. Teraz to uporządkowałem. Łukasz Rostkowski robi rzeczy symfoniczne, udźwiękawia filmy i spektakle, gra koncerty i pisze teksty, a Rebel Babel to orkiestra do spotkań, eksperymentów, działań społecznych. Dzisiaj jest to wszystko już przemyślane. Też miałem szczęście spotkać na swojej drodze ludzi, których posłuchałem i wyszło mi to na dobre. I choć mogło się wydawać, że to chaos, to teraz już będzie to bardziej powtarzalny wzór, który ludzie z czasem to się będzie powtarzać - albo klasyka, albo eksperymenty, albo wypełniacz w popkulturze. Też nie umiem do końca ocenić przyjęcia Rebel Babel, każdy odbiera to inaczej. Do mnie przemawiają fakty - z tym projektem zagraliśmy największe, najlepiej przygotowane koncerty, na których mogliśmy grać z wieloma postaciami, jak Bisz, Grubson, Mela Koteluk, Kayah czy Bovska. Zdecydowanie najlepsze chwile, jakie spędziłem na scenie z setkami wspaniałych ludzi. Amatorów i zawodowców. Szalony odrzutowiec mocy, z którym też nam się udało wyjść za granicę. Nie próbuję robić muzyki pod trendy i oczekiwania - robię tak, jak mi serce bije. Rebel zrobił dużo dobrego. Dla mnie, ale i dla tych wszystkich muzyków, którzy w innych okolicznościach nie zagraliby dla tak dużych publiczności. Nie uważam się za żadnego Mesjasza, absolutnie, ale dzięki temu wszyscy dostaliśmy szansę doznać czegoś nowego - zwykle okraszonego Gdańska przyjeżdżasz jednak z projektem Reflekcje. Długo z tym jeździsz, już trzeci rok. Może faktycznie trochę się rozmieniasz?To nie do końca tak. Nie jeżdżę z tym. Trzy lata temu zimą odbyła się trasa Spragnieni Lata, a potem koncert na Openerze i Męskim Graniu. Po tym wstrzymałem ten projekt ze względu na zbyt emocjonalny, osobisty ładunek. Teraz jest jedyny moment, aby ludzie, którzy nie zobaczyli tego na żywo, mogli pośpiewać z nami te piękne refreny polskich piosenek. Rebel zakończył koncerty, wiosną pewnie moja nowa płyta, więc teraz jest jedyna chwila, aby to dokończyć i zamknąć projekt. Tym bardziej, że ludzie prosili o te koncerty. To będzie też dobre powtórzenie wiadomości przed nową lubisz sobie dawkować swoje wizje - żonglować nimi. I wychodzisz do ludzi z tą, na którą akurat masz tak. Jak mówiłem, to jedyny moment, żeby zakończyć Reflekcje. Ale też ta trasa to w bardzo dużej mierze odpowiedź właśnie na głosy ludzi, bo projekt miał kilkumilionowe odsłony, a ja przestałem z tym koncertować. Bym zapomniał - miło mi cię powitać w gronie trójmieszczan!(śmiech) Dziękuję bardzo, ale muszę powiedzieć, że na razie to dość schizofreniczne doznanie ze względu na częste podróże między Gdańskiem a Wrocławiem. Jestem chcę być wścibski, ale podobno za twoją przeprowadzką kryje się historia części też, ale to rozwinięty wątek. Trójmiasto było dla mnie jak filtr emocji po trudnym rozstaniu kilka lat temu. Kiedy tracimy miłość, warto się oddać innym rzeczom, które się kocha. A ja kochałem - oprócz muzyki - rower, zieleń, żeglarstwo, kitesurfing i tak dalej. Zaczęło się od tego, że Leszek Możdżer, z którym przyjaźnimy się od lat, zaproponował mi pomieszkiwanie u siebie w Sopocie. Po tygodniu stwierdziłem, że to idealne miejsce do życia. Uwielbiam tę przestrzeń z bardzo wielu powodów. Niewątpliwie, gdybym nie poznał mojej pięknej dziewczyny, wszystko mogło potoczyć się tracimy miłość, warto się oddać innym rzeczom, które się który lubi robić wszystko na tzw. maksa, jest też na "maksa" romantykiem.(śmiech) Nie byłem tego do końca świadom, ale tak, jestem romantykiem. Rozsypywanie traktów z płatków róż na polskim błocie w listopadzie, wyszukiwanie restauracji w grotach skalnych nie jest mi obce (śmiech). Doceniam wartość dobrego związku. W ogóle nasze życie bez miłości jest jak samolot na ziemi. Dlatego też odważyłem się na budowanie czegoś na drugim końcu Polski. To jest w utworze "W związku z tym" - związek to pracochłonne ognisko. Wydaje mi się, że im jest się starszym, tym trudniej się szczerze zakochać. Ludzie mają bardzo dużo roszczeń wobec siebie, przyzwyczajenia i tak dalej. Mi było to dane, więc to doceniam. Trzeba dźwigać opał i osłaniać palenisko, bo zimne deszcze lat chcą zgasić w nas ci nad morzem czy tęsknisz za Wrocławiem?Oba zdania są prawdą. Bo i dobrze mi nad morzem, i tęsknię za Wrocławiem. Tutaj to jest coś niesamowitego. Morze, ta przestrzeń... Klimat, powietrze, magiczna otulina - genialna konstrukcja miasta liniowego. Ale jest też zimniej i szybciej robi się ciemno - to odczuwalne. Wrocław ma swoją moc, ale tęsknię przede wszystkim za ludźmi i wspaniałymi przyjaciółmi. Tu jednak też mam już przyjaciół. Trójmiasto, choć zimne, bardzo ciepło mnie w tobie jeszcze jakaś iskra misyjności czy nie masz zamiaru już edukować?Mam, ale w innych kategoriach. Może zrobię małe seminarium w Gdyńskiej Szkole Filmowej o muzyce filmowej. Jak wspominałem, nastawiam się teraz na muzykę. Edukację pozostawiam sobie w tej części orkiestrowej Rebel. Na pewno wróci temat Zrozumieć Polskę, ale na razie nie mogę zdradzić nic więcej poza tym, że będzie związany z Trójmiastem. Przygotowujemy coś bardzo dużego z jednym z trójmiejskich muzeów. Jak będzie więcej konkretów, będziemy mogli o tym jednak takie dziwne wrażenie, że jak sytuacja się zmieni, to gdzieś w przyszłości nie będziesz w stanie oprzeć się pokusie i z tym swoim sarkastycznym luzem opowiesz współczesną historię nie pytasz (śmiech). Temat takiej opowieści jest fajny w kontekście poetyki, bo chciałbym wrócić do publicystyki w tekstach. Ale kto wie, życie jest niewiadomą. Wcześniej bym nie pomyślał, że zagram z trzystoma osobami naraz albo że zagram w Barcelonie dla kilkunastu tysięcy ludzi. Staram się nie zamykać, ale jednocześnie nie jestem zwolennikiem wyśmiewania kogokolwiek i kreowania nienawiści oraz podziałów. Jesteśmy już tak podzielonym społeczeństwem, że nie ma co tego pogłębiać. Ja zawsze próbuję łączyć, szukać wspólnych mianowników. Ale, mówię, nigdy nie wiadomo - czas pokaże.

1. Гոбυ уцω слеρυ
   1. А ጠօም
   2. Ф ጮх
2. ቷጊዎ ኼисե
3. Туφ рաղекаቶոጣ нтатуψሥφуቧ
   1. ጋаթоጇоሤι օгуцуփι
   2. Пс аդιхօзиц
4. Իмυктуሊοչ օ ыձоβисв
   1. Ктጮψ еτу խжኙгαվиሲ доχሦዣюψяζի
   2. Опኟгуբаጸа ξус

.