„Ci otrzymają za życia wewnętrzne i stałe światło, będę ich chronił od nieprzyjaciół, nieszczęść i złych przygód” – to obietnica Jezusa dla tych, którzy będą czcić Jego Oblicze. Litania do Najświętszego Oblicza jest jednym ze sposobów. W tekście tym odbija się nie tylko męka Chrystusa, ale także Jego życie oraz emocje. Człowieczeństwo i bóstwo. Życie odbite na twarzy „W rysach swoich niewypowiedzianie szlachetne”, „piękniejsze niż słońce”, „zachwycające aniołów”, „słodka i czysta rozkosz świętych”, „zwierciadło niepojętej doskonałości”, „arcydzieło Ducha Świętego”… Czy można lepiej określić twarz Chrystusa? Mnie tu najbardziej dotyka „arcydzieło Ducha Świętego”, czyli absolutny majstersztyk sztuki. Ci, którzy widzieli Jezusa, mówią o Jego wręcz porażającym pięknie. „Kto Cię namaluje tak pięknym, jak jesteś?” – pytała św. Faustyna Kowalska Jezusa, kiedy zlecił jej zamówienie swojego wizerunku u malarza. W Litanii do Najświętszego Oblicza Jezusa (są dwie jej wersje) jest też taki obraz: „krwawym potem zalane”, „poranione od bicia i policzkowania”, „wśród drogi krzyżowej chustą otarte”. Serce przeszywa wezwanie: „którego piękność zasłoniły grzechy nasze”. Nietrudno w wyobraźni zobaczyć twarz Jezusa umęczonego (zresztą od „Pasji” Mela Gibsona obraz zakrwawionej, spoconej z bólu twarzy Chrystusa w koronie cierniowej trudno wymazać z pamięci). Jezus chce, by Jego twarz, tę umęczoną, ale i tę „w rysach niewypowiedzianie szlachetną”, nosić w sobie. Kontemplować ją. „Wszyscy, którzy chcąc Mi okazać swoją miłość, pamiętać będą często o wizerunku przedstawiającym Moje Boskie Oblicze, uczują w sobie przez odbicie Mego Człowieczeństwa żywy odblask Mojej Twarzy, która w nich będzie wyryta i jaśnieć będą bardziej od innych w życiu wiecznym” – mówi Jezus św. Gertrudzie. To jej „dyktuje” litanię przed ponad 800 laty (choć tak do końca nie znamy daty powstania tekstu, może Gertruda dostała tylko wskazówki). Z modlitwy tej, spod celnych określeń, wyłania się szkic nie tylko rysów twarzy, ale emocje Jezusa. To też wędrówka po Jego życiu. W Litanii do Najświętszego Oblicza kryje się również bukiet obietnic, który wręcza nam sam jej Bohater. Światło Rzecz dzieje się w jednym z kościołów w Rzymie około 1286 roku. Święta Gertruda – wszystko wskazuje na to, że chodzi o mistyczkę z Saksonii – przyjechała tu z rodzimego klasztoru w Helfie. Zakonnica czuje w sercu przynaglenie, by uczcić obraz Oblicza Pańskiego. W jej myślach kotłuje się wizja ociekającej krwią twarzy Chrystusa. Gertruda ma silne poczucie, że krew sączy się za jej winy. Pada na twarz. Błaga o miłosierdzie. I nagle sam Jezus staje przed nią. Błogosławi ją „Przez wielkość miłosierdzia mego odpuszczam ci wszystkie grzechy. A chcąc, żebyś zupełnie uczuła poprawę, nakazuję ci, abyś jako zadośćuczynienie za te grzechy przez cały rok codziennie spełniała jakiś dobry uczynek na pamiątkę odpustu, którego ci udzielam” – mówi. Mija krótki czas. Gertruda ma kolejne widzenie. Wstrząsające. Widzi przywiązanego do kolumny Jezusa. Dwóch żołnierzy wymierza Mu baty. Jezus po każdym uderzeniu odwraca twarz w jej kierunku. Gertruda, przerażona, płacze. Nigdy już nie uwolni się od tego widoku. „Czy nie czytałaś, co napisano o Mnie: widzieliśmy Go jakby trędowatego?” – pyta Jezus benedyktynkę. „Jezu Najmilszy, co mogę zrobić, by złagodzić Twój ból straszliwy, cierpienie Twego Boskiego Oblicza?” – pyta Niemka. I słyszy: „Kto rozmyśla nad tym i rozważa Moje cierpienia ze współczuciem, i modli się z miłością za grzeszników, serce takiego człowieka jest jak balsam zbawienny łagodzący Moją boleść”. A potem Chrystus obiecuje Gertrudzie, że kto będzie czcił Jego Oblicze „otrzyma za życia wewnętrzne i stałe światło, a po śmierci będzie jaśnieć w niebie szczególniejszą światłością”. A „ci, którzy wpatrują się w rany Mego Oblicza na ziemi, wpatrywać się Weń będą w niebie, na jaśniejące chwałą” – dodaje Jezus. Prosi, by Gertruda zanotowała też, że ci, którzy będą czcić Święte Oblicze „w duchu zadośćuczynienia, dopełnią tego, co uczyniła św. Weronika. Stosownie, z jaką gorliwością czcić będą znieważone Me Oblicze przez bluźnierców, tak samo będę czuwać nad ich obliczem przez grzechy oszpeconym. Boskie Oblicze Moje jest formą bóstwa, która przywraca duszom podobieństwo Boże”. Pojawia się też konkretna obietnica wobec osób, które „mową, modlitwą albo pismem będą broniły sprawy Mojej”. „Ja także będę ich bronił przed Szatanem i udzielę im szczególnych łask” – zapewnia Jezus. I wyraźnie podkreśla, że przez Jego Święte Oblicze będą dziać się cuda. Za pośrednictwem jego czcicieli. Kto będzie odmawiał Litanię do Najświętszego Oblicza, ten także „wytrwa do końca”. Jezus deklaruje też odmawiającym litanię „obronę przed nieprzyjaciółmi, od nieszczęść i złych przygód”. Ci, którzy „ofiarują Ojcu Mojemu i Mojej Matce zadośćuczynienie za znieważone Moje Oblicze, wyproszą nawrócenie wielu grzeszników” – dodaje. Zwraca się bezpośrednio do Gertrudy: „Przez Święte Moje Oblicze otrzymasz zbawienie wielu grzeszników. Przez to ofiarowanie nic nie będzie ci odmówione”. Jezus chce wymalować w duszach „rysy Boskiego z Nim podobieństwa”. Mówi wreszcie trochę jak w ewangelicznych przypowieściach: „Tak samo jak w jakimś królestwie posiadając monetę, za noszenie w duszy drogocennego wyobrażenia Najświętszego Oblicza otrzyma się w tym życiu wszystko, co konieczne do zbawienia”. Kto Mnie kontempluje, pociesza Mnie Kult Świętego Oblicza jest silny w tradycji Kościoła. Zapoczątkowała go nie św. Gertruda, ale Weronika swoim bohaterskim wręcz gestem. Otarła chustą twarz Jezusa, gdy uginając się pod ciężarem krzyża, wspinał się na Golgotę. Odbicie, które odbiło się na skrawku materiału, to pierwsza ikona z twarzą Ukrzyżowanego. Weronika całuje ją. Oddaje jej cześć. Dotyka. Oblicze Chrystusa czci potem wielu świętych. Ale chyba najmocniejsze są wyznania św. Teresy z Lisieux. Karmelitanka pisała: „Moje nabożeństwo do Najświętszego Oblicza, czyli raczej cała moja pobożność, opierała się na tych słowach Izajasza: »Nie ma krasy ani piękności; i widzieliśmy go, a nie było na co spojrzeć... Wzgardzonego najpodlejszego z mężów, męża boleści i znającego niemoc; i jakby zasłonięta twarz jego i wzgardzona; stąd i za nic go mieliśmy« (Iz 53,23)”. Dlatego mistyczka nazywana była nie tylko Teresą od Dzieciątka Jezus, ale i Teresą od Najświętszego Oblicza! W święto Przemienienia Pańskiego ofiarowała swoje życie Najświętszemu Obliczu. Wielką czcicielką Najświętszego Oblicza była też mało znana w Polsce Włoszka, bł. Maria Pierina. Również jej Jezus zostawił wskazówki dotyczące kultu Jego Oblicza. Lata 30. XX wieku. Maria ma 12 lat. W czasie liturgii Wielkiego Piątku słyszy głos Jezusa: „Czy nikt nie pocałuje z miłością mego Oblicza, aby wynagrodzić za pocałunek Judasza?”. Dziewczynka traktuje te słowa poważnie. I kiedy w czasie nabożeństwa szpaler ludzi ustawia się, by ucałować krzyż, Maria biegnie i całuje twarz Chrystusa. Matka natychmiast wyprowadza córkę z kościoła. „Czemu nie ucałowałaś nóg?!” – pyta zdenerwowana. Za „poufałość wobec Chrystusa” wymierza córce solidne lanie. Maria w sercu wie jednak, że swoim pocałunkiem wyszła naprzeciw pragnieniu Pana. W 1936 roku Jezus poprosi Włoszkę, by rozszerzyć kult Jego Oblicza w całym Kościele. Poniekąd tak się stało, bo dziś liturgiczne wspomnienie Najświętszego Oblicza przypada w piątek przed Środą Popielcową. Jest także specjalny formularz mszalny o Najświętszym Obliczu. Ale rzadko, niestety, w parafiach odmawiana jest Litania do Najświętszego Oblicza. Tak jakby nie weszła ona w „krew Kościoła”.

Sen o Jezusie to z pewnością jeden z tych snów, który zapadł Ci w pamięć. Czy chcesz się dowiedzieć, co oznacza? Sprawdź możliwe interpretacje według sennika! Kiedy śni ci się Jezus, jest to z reguły bardzo dobry znak, symbol dobrej rady, wsparcia, pociechy. Chcesz zrozumieć, co podpowiada ci twoja podświadomość, kiedy śnisz o Jezusie? Dowiedz się, jak interpretuje to sennik!Jezus: symbolika Pan Jezus, dla chrześcijan Bóg - człowiek, dla muzułmanów prorok, jest powszechnie kojarzonym symbolem męczeńskiej śmierci, odkupienia za grzechy innych, misji do wykonania. Jest też uosobieniem miłości i mądrości. Sen o Jezusie należy do tych, które raczej zapamiętujemy ze względu właśnie na to, kim jest jego bohater. Niektórzy mają poczucie, że nie można tu nawet mówić o śnie, tylko o przyjściu prawdziwego Jezusa, który w takich okolicznościach rozwiązuje ich problemy. Przeczytaj w jaki co oznacza, jak się śni Pan Jezus?Jeśli Pan Jezus w twoim śnie jest daleko, oznacza to, że chcesz się uwolnić od ziemskich trosk i zmartwień. Chcesz być szczęśliwy – to najbardziej oczywiste z ludzkich pragnień!Jezus widziany z bliska symbolizuje osobę, która udzieli ci rady na tyle celnej i trafnej, że twoje kłopoty znikną. Może też wskazywać na twoje mocne strony, które niesłusznie lekceważysz, jak w przypowieści o talentach. Ogólnie rzecz biorąc, gdy widzisz Jezusa we śnie, to jest to bardzo dobry znak, znak tego, że niebawem twoje wewnętrzne rozterki i rozdarcia pójdą w zapomnienie, a ty zyskasz spokój duchowy. Ta równowaga da ci nowe siły do życia. Przebywanie w pobliżu Jezusa we śnie to symbol tego, że twoje kłopoty wkrótce się skończą, a zawdzięczać to będziesz między innymi czyjejś twarz JezusaGdy śni ci się twarz Jezusa, może to wskazywać, że potrzebujesz Jego bliskości – a jeśli nie jesteś chrześcijaninem – że potrzebujesz porady w zakresie spraw duchowych. Przyjrzyj się zatem bacznie swojej duchowości: czy jej nie zaniedbujesz, czy czegoś ci w niej nie też zwrócić w takim śnie uwagę na to, jaką minę miał Jezus. Może ona symbolizować, jaki będzie dla ciebie najbliższy czas. Uśmiechnięta twarz Chrystusa wskazuje na to, że czeka cię dużo pozytywnych emocji, smutna zwiastuje okres kłopotów i Jezus w białej szacieSen o Jezusie w białej szacie to w pewnym sensie podwójne zwrócenie ci uwagi na kwestie przemijania i odrodzenia. Jezus po trzech dniach zmartwychwstał, a biała szata sama w sobie też oznacza cykl umierania i rodzenia się na nowo. Oznaczać to więc może, że stoisz na granicy między etapami życia. Boisz się końca jakiejś epoki, ale może pokrzepi cię myśl, że ten koniec będzie jednocześnie początkiem czegoś także: Śnił ci się kościół? Jest to bardzo korzystny znak!Sennik: nauczający Pan Jezus we śnieCokolwiek mówi do ciebie we śnie Jezus, jest to warte zapamiętania, gdyż z pewnością są to kwestie odpowiadające na najważniejsze, najbardziej palące potrzeby twojej duszy. Nie muszą być to jednak problemy aktualnie zaprzątające twoje myśli. Przeciwnie, Jezus we śnie może wskazywać na te sfery twojego życia, które zaniedbałeś, a które wołają o twoją uwagę. Może też sugerować, że zapomniałeś o rozwoju osobistym, w związku z czym stoisz w miejscu. Czas wziąć się za siebie!Sennik: ukrzyżowanie JezusaSen o ukrzyżowaniu Jezusa to z pewnością koszmar, z którego obudziłeś się z radością i ulgą. Podobną ulgę odczujesz, gdy poznasz jego znaczenie: wskazuje on bowiem, że już niebawem uwolnisz się od dręczących cię kłopotów i poczujesz co, jeśli w twoim śnie pojawia się ukrzyżowany Pan Jezus? Sennik interpretuje to tak, że przed tobą trudne doświadczenia. To także przestroga, że ktoś cię zdradzi i pokaże ci, jak niewiele dla niego znaczy twoja miłość. Jednak trzeba pamiętać też o tym, że po ukrzyżowaniu przyszło zmartwychwstanie – więc i ty po okresie cierpienia, spowodowanego tym srogim zawodem - na nowo znajdziesz JezusReasumując, Jezus we śnie oznacza więc przede wszystkim pocieszenie, podniesienie na duchu i wskazówki, jak postępować w także: Co oznacza, gdy śni ci się śmierć?

Drogowa katastrofa, ponadmiesięczna wędrówka o kulach, wreszcie nawrócenie z islamu na katolicyzm - to niecodzienna droga życiowa Zuqa Karola Spancy fot. ROMEK KOSZOWSKI Był 48 godzin nieprzytomny po tym, jak jego ford Eskort spadł w 300-metrową przepaść i spłonął. Pamiętał tylko, jakby ktoś go trzymał, ratował. Półtora roku później rozpoznał tego Kogoś – to był Chrystus z obrazu z podpisem: „Jezu, ufam Tobie”. Kosowianko, co się dzieje? – Byłam sparaliżowana od pasa w dół. Ale się nie poddawałam. W szpitalu sobie śpiewałam, aż ordynator Serb powiedział mi: – Ja sobie nie życzę, żeby pani tu śpiewała! Ja mu na to: – To co, mam się poddać? Lamentować nad sobą? To do mnie niepodobne! A on mówi do innych pacjentek: – Jeszcze takiego człowieka nie spotkałem! Ma 22 lata, nigdy nie będzie chodzić, ale się nie poddaje. Bierzcie przykład z tej dziewczyny! – To nie ja, bo kim ja jestem? To łaska Boga – powiedziała Shkurta, która była wtedy muzułmanką. – Bóg? Boga nie ma! Kto widział Boga? Nikt! – Ja widziałam! I ty zobaczysz. Ja będę chodzić. – Nie wierzę – odparł lekarz. Aż kiedyś, o dwunastej w nocy, Shkurta poruszyła palcem u nogi. Poprosiła pielęgniarkę, żeby zawołała ordynatora. – Kosowianko, co się dzieje? – spytał lekarz i chwilę później zobaczył zdumiony, jak mokra z wysiłku Albanka poruszyła palcem. – Aż złapał się za głowę i powiedział mi: „Obiecuję ci, że od dziś będę wierzyć. A ja się roześmiałam: „Nie mnie obiecuj, tylko Bogu!” – wspomina Shkurta. I opowiada, jak którejś nocy w szpitalu zobaczyła oślepiające światło. Ale – co ciekawe – nie widział go nikt inny. W swoim wnętrzu usłyszała głos: – Tam, gdzie cię poprowadzę, poznasz prawdę i poznasz Mnie. W sanatorium Shkurta poznała Zuqa. Za cały bagaż mając ortopedyczną kulę, przyjechała za nim do Polski. Wyszła za niego za mąż. – Było nam ciężko. Inny kraj, inna kultura, inny język. Chciałam złożyć sąsiadce życzenia na święta, a ona zatrzasnęła przede mną drzwi. W Kosowie to byłoby nie do pomyślenia! W pewnym momencie nie mieliśmy gdzie mieszkać. A w drodze było już dziecko – opowiada Shkurta, dodając, że kiedy Sylwia już się urodziła, Zuq chciał, żeby była ochrzczona. Choćby dlatego, żeby nie była inna niż wszyscy w Polsce. Żona nie chciała: – Myślałam, że to zdrada mojego narodu, mojej ojczyzny, zdrada Allaha. Już wiem wszystko! Ale… Zuq poszedł na pielgrzymkę do Częstochowy. Shkurta prawie całą noc się modliła. W końcu zobaczyła twarz Jezusa w koronie cierniowej. Nic nie mówił. Uśmiechał się. – Gdy Zuq wrócił z pielgrzymki, przytuliłam go mocno i powiedziałam: „Już wszystko wiem!” – opowiada Albanka. Potem obydwoje trafili do grupy Odnowy w Duchu Świętym. – Przyszłam na spotkanie modlitewne, usłyszałam uwielbienie Boga językami. Pomyślałam: „Boże, to jest to! To jest dla mnie!” – wspomina Shkurta. – Przez 3 lata przygotowywaliśmy się do sakramentów i 16 czerwca 1996 r. przyjęliśmy chrzest, I Komunię, a potem także wzięliśmy ślub kościelny. Wtedy wszystko się we mnie zmieniło. A to nie jest tak łatwo. Ja byłem tak gorliwym muzułmaninem, jak jestem gorliwym katolikiem. To mógł zrobić tylko Bóg – mówi Zuq, który na chrzcie i w polskim dowodzie osobistym ma imię Karol. To na pamiątkę Karola Wojtyły, bo Zuq przybył do Polski 16 października – w 14. rocznicę wyboru Jana Pawła II. W podobny sposób Shkurta została Anną. Dziś Karol (Zuq) Spanca pracuje jako portier w skierniewickim szpitalu. Mieszka niedaleko z żoną i dwiema córkami. Żyje skromnie. O swoim życiu mówi: – To był plan Pana Boga. Ufam Mu. oceń artykuł

Część I. Radosna Tajemnica 1. Zwiastowanie Najświętszej Maryi Pannie I tak właśnie zaczyna się świat i tak właśnie jestem w wietrze co łodygi wygina i w pustynnym piasku co wędrowca do piersi przytula i w glinianym domu co kroplami deszczu spowity w letniej dziewannie i w jaśniejącej twarzy Anioła Gabriela oto ja służebnica Pańska niech tak właśnie zacznie się świat według słowa Twego Tajemnica 2. Nawiedzenie świętej Elżbiety Wśród tylu spojrzeń daremnie szukałam Ciebie ze wszystkich oczu ogromnych ze wszystkich uniesień tak bardzo mi bliskich przez wzgórza egzystencji rozbita na kawałki dusza z zadumą nad sobą z potrzebą bliskości przychodzę do Ciebie Elżbieto Już nie jestem sama Tajemnica 3. Narodzenie Pana Jezusa Nad rozlewem spokojnych wód pośród kawalkady gwiazd i komet w wędrówce planet i w ruchu wokół własnej osi gdzie nagietek leśny zląkł się polnego w ubogiej stajence Pan i władca świata przychodzi do nas ubogo bez zbytku i przepychu w Betlejem Tajemnica 4. Ofiarowanie Pana Jezusa Myśli Twoje utkane misternie za ogród pełen oliwek za trzmiele chrabąszcze i chrząszcze za planety komety i gwiazdy za grządki marchewek i pietruszek modli się mały Jezusek sprawiedliwy Symeon i Anna patrzą z niedowierzaniem to Dziecię to oczekiwana wśród nas światłość świata Tajemnica 5. Znalezienie Pana Jezusa w Świątyni Chciałbym odejść od siebie tak daleko żebym własnego cienia nie mógł oglądać żebym myśli pogubił wśród prawd półprawd i prawideł chciałbym ujarzmić dziką naturę w ruinach oplecionych nicią pajęczą muszę na nowo nauczyć się milczeć i słuchać trzepotu skrzydeł muszek ważek i trzmieli gdzie jesteś Janie z boleścią w sercu szukali Ciebie Józef i Maryja gdzie jesteś… jesteś drogą jesteś prawdą jesteś życiem Modlitwa Część II. Bolesna Tajemnica I .Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu Obejmuję Cię Krzyżu Zbawienny O ciernista Głowo Krwawiąca W Twojej koronie Miliardy ludzkich cierni Ojcze nie moja Ale Twoja Niech się stanie wola Tajemnica 2. Biczowanie Pana Jezusa Tłumie szydzący tłumie gardzący pogarda Jezusie milczący Jezusie bezsilny Jezusie upodlony do słupa przywiązany żołnierzu rzymski biczujący tłumie grzeszny tłumie skarlały przybijasz Tajemnica 3. Cierniem ukoronowanie Pan Jezusa Napoiłeś mnie piołunem i octem przyoblekłeś w czerwony płaszcz z trzciną w ręku w cierniowej koronie nazwałeś Królem Żydowskim i rozkrwawiłeś twarz moją noc wtedy była ziemia sunęła z trzaskiem góry i morza pomieszały miejsca płuca napełniają krwią powietrza Tajemnica 4. Droga Krzyżowa Pana Jezusa Skrusz duszę swoją skrusz twardą Szymonie współcierpisz towarzyszysz niesiesz drzewo krzyża cierpi Jerozolimka widząc umęczonego ociera twarz Chrystusa bez wahania o córki Jerozolimskie o matki żony nie zakrywajcie twarzy nie lamentujcie zadbajcie o tych którzy do mnie Tajemnica 5. Pan Jezus umiera na Krzyżu Eli lamma sabahtani Boże czemuś mnie opuścił jak przez mrok widzę Matkę Umiłowaną i Jana czuję każdy centymetr ciała ciało mnie opuszcza duch się uwalnia nie rozpaczaj Matko Moja i ty Janie Boże czemuś mnie opuścił czemu Część III. Chwalebna Tajemnica 1. Zmartwychwstanie Pana Jezusa Broniłem się przed Tobą Panie długo nie chciałem abyś zagościł długo przed Tobą uciekałem w blichtr świata nie szukam Panie Twych ran wierzę że to Ty choćbyś i umarł żyć będziesz Alleluja Tajemnica 2. Wniebowstąpienie Pana Jezusa Jesteś gejzerem mocą Twa łaska na skrzydłach ponad komety gwiazdy planety nasze myśli jak ptaki między ziemią a niebem tęskno do Ciebie smutno mi Panie że odszedłeś od nas nasze ścieżki krzyżują się w Twoim krzyżu patrzymy w niebo Ty w domu ojca Tajemnica 3. Zesłanie Ducha Świętego Jesteś jak fala Galilejskiego Morza wśród Marii Magdaleny Apostołów, Jana Pawła II i Franciszka Boże Duchu Święty przeprowadź mnie przez mroki zakręty w ogrody nadziei w dzień Pięćdziesiątnicy ołtarz rozkwita słońcem i miłosierdziem serca dary niebios w myślokształtach przestrzeni niewyczerpalne Tajemnica 4. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny Łaski pełna Pan z Tobą Matko Kwietna nagietka ziela polnego motyla i chrząszcza skąpanego w kroplach deszczu Matko Jezusa Betlejemska obleczona w słońce w raju miłości patrzysz zatroskana i ronisz łzę Tajemnica 5. Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny Błogosławiona jesteś i wyniesiona ponad wszelkie stworzenie potężna Królowo łaski pełna Twoja korona z paciorków różańca odziane diamentem łez otulasz ludzkość jesteś drogą w celi Maksymiliana w komorach zagazowanych w chuście Weroniki w skale Piotra w domu Pana opr. ac/ac

Dodano: 20 kwietnia 2019, 15:491 Wiele relikwii, które uważa się za związane z Jezusem Chrystusem, przez lata były badane w celu obalenia lub potwierdzenia ich autentyczności. Niektóre, takie jak pozostałości korony cierniowej, przyciągają tysiące turystów, inne, jak Całun Turyński – miliony, w tym papieży Jana Pawła II czy Benedykta XVI. Poznajcie ich historię. 1. Krzyż Prawdziwy, Święty KrzyżTo nazwa używana do fizycznych pozostałości po krzyżu użytym podczas zabicia Jezusa Chrystusa. Obecnie wiele drewnianych fragmentów jest uważanych za relikwie Prawdziwego Krzyża, ale trudno jest ustalić ich autentyczność. Historia odkrycia Krzyża Prawdziwego w IV wieku została opisana w "Złotej legendzie" Jakuba de Voragine'a, opublikowanej w 1260 roku. Fragmenty rzekomego Prawdziwego Krzyża, w tym połowa tabliczki z napisem INRI, znajdują się w Bazylice Świętego Krzyża z Jerozolimy w Rzymie. Inne małe fragmenty sa zachowane w setkach europejskich kościołów. Autentyczność relikwii i dokładność raportów o znalezieniu Prawdziwego Krzyża nie są uznawane przez wszystkich chrześcijan. Wiara w tradycję wczesnego Kościoła Chrześcijańskiego w odniesieniu do Świętego Krzyża jest zasadniczo ograniczona do Kościołów katolickich i Całun TuryńskiTo najbardziej znana i najczęściej badana relikwia związana z Jezusem Chrystusem. Całun, w który miało być owinięte ciało Chrystusa, to zwój materiału o długości ponad 4 m i szerokości ok. 110 cm. Materiał został odkryty w czternastowiecznej Francji, a od 1578 r. przechowywano go w Turynie, we Włoszech. Już od ponad 600 lat nie ustaje debata na temat prawdziwości odbicia ciała wysokiego, brodatego mężczyzny, noszącego ślady ukrzyżowania. Eksperci dopatrzyli się na materiale śladów krwi, pyłków kwiatowych oraz ziemi typowej dla terenów Jerozolimy. Ważność badań pod kątem autentyczności Całunu jest kwestionowana. Datowanie radiowęglowe przeprowadzone w 1988 roku sugeruje, że całun powstał w średniowieczu. Pozostałości pyłku na Całunie stanowią dowód na jego pochodzenie z rejonu Jerozolimy przed VIII wiekiem. Inny zespół naukowców oświadczył, że materiał pochodził z 13 lub 14 stulecia. Według nich całun był sporządzony na potrzeby bardzo zyskownego w średniowieczu rynku relikwii i pielgrzymek. Istnieje też teoria, według której całun jest dziełem Leonarda da Vinci, który posłużył się wczesną techniką fotograficzną i odbił swoją własną twarz na materiale. Kościół katolicki ani inne chrześcijańskie Kościoły i związki kościelne nie określają, czy jest to naprawdę całun, w który owinięto Jezusa Chrystusa. Zostało to zostawione osobistym osądom wierzących. Lniane płótno przechowywane jest w Turynie, w kaplicy Świętego Całunu katedry pw. św. Jana Chusta z OviedoSudarium z Oviedo to zakrwawione płótno mierzące ok. 84x53 cm, przechowywane w katedrze w Oviedo w Hiszpanii. To materiał, który owinięty miał być wokół głowy Jezusa Chrystusa po jego śmierci, co odnotowane jest w Ewangeliach Jana, Łukasza, Mateusza i Marka. Chusta jest zabrudzona i zmięta, z ciemnymi plamkami krwi, rozmieszczonymi symetrycznie. Nie tworzą one jednak obrazu, jak w przypadku Całunu Turyńskiego. Zwolennicy autentyczności relikwii, twierdzą, że oba płótna pokrywały tego samego człowieka. Badania krwi przeprowadzone na Całunie Turyńskim oraz chuście wskazały, że są ślady krwi o tej samej grupie: AB - rozpowszechnionej wśród ludności Bliskiego Wschodu, jadnak niezwykle rzadkiej w średniowiecznej Europie. O istnieniu tej relikwii pierwsze wzmianki pojawiają się w źródłach historycznych w 570 roku, kiedy to miała być ona przechowywana w klasztorze św. Marka w Jerozolimie. W 614 roku, w czasie najazdu na imperium bizantyjskie króla perskiego Chosrowa II Parwiza, miała zostać ona wywieziona przez Afrykę Północną do MandylionManylion przedstawia oblicze Chrystusa wpisane w nimb krzyżowy, ukazane na białej chuście, przymocowanej za dwa górne rogi. Centralnym elementem jest zamyślone, czasami surowe Oblicze Zbawiciela. Po obu stronach głowy niemal symetrycznie są rozłożone kosmyki długich włosów i brody. Wokół głowy Chrystusa znajduje się nimb krzyżowy. Na nim wypisane są litery greckie oznaczające "Jestem Który Jestem". Górne rogi chusty trzymają aniołowie. Przedmiotem debaty jest, czy Mandylion to w rzeczywistości Całun Turyński. Za mandyliony uważa się dwa obrazy: Święte Oblicze Genui w kościele św. Bartłomieja Ormian w Genui i Święte Oblicze San Silvestro na Capite w Rzymie do 1870 roku, a teraz w Kaplicy Matyldy w Pałacu Całun z ManoppelloTkanina, która znajduje się w sanktuarium w miasteczku Manopello we Włoszech. Uwieczniony jest na niej wizerunek, który uważany jest za twarz Jezusa Chrystusa. Istnieją twierdzenia, że jest to materiał z odbitą na chuście św. Weroniki, gdy ocierała z potu jego twarz w drodze na Golgotę. Zgodnie z lokalną opowieścią, anonimowy pielgrzym przybył do Manopello w 1508 roku z tkaniną w paczce. Podarował ją doktorowi Giacomo Antonio Leonelliemu, który siedział na ławce przed kościołem. Lekarz wszedł do kościoła, rozpakował paczkę i znalazł tam całun. Natychmiast wyszedł z kościoła, aby odnaleźć pielgrzyma, jednak nie udało mu się to. W 1608 roku Pancrazio Petrucci, żołnierz żonaty z Marzią, członkinią rodziny Leonelli, ukradł całun z domu swojego teścia. Kilka lat później Marzia sprzedała tkaninę doktorowi Donato Antonio De Fabritiisowi, by zapłacić okup za jej męża, który był więźniem w Chieti. Wówczas tkaninę przekazano kapucynom, u których jest ona do GraalNiektórzy wierzą, że jest to pojemnik (najczęściej kielich lub misa), którym posłużył się Jezus Chrystus podczas Ostatniej Wieczerzy, aby podawać wino. Graal był od XIII wieku kojarzony z tym właśnie kielichem, jednak tylko w kulturze świeckiej. Według kościelnej tradycji kielich używany podczas Ostatniej Wieczerzy znajduje się w katedrze w Walencji. Nie był on jednak nazywany Graalem. Przez Watykan uważany jest on za "relikt historyczny". Przy tym, mimo iż papież Jan Paweł II i papież Benedykt XVI nie potwierdzili autentyczności tej relikwii, czcili kielich w katedrze w Walencji. Istnieje także srebrne naczynie odnalezione w 1910 roku i nazywane Kielichem z Antiochii, który utożsamiany jest z kielichem użytym w Wieczerniku przez Jezusa Chrystusa. Jest on obecnie prezentowany w Metropolitan Museum of Art w Nowym Suknia z TrewiruTo suknia, którą, zgodnie z tradycją chrześcijańską, miał mieć na sobie Jezus Chrystus podczas ukrzyżowania. Jest przechowywana w Katedrze w Trewirze w Niemczech. Długość na przodzie wynosi 1,48 m, na plecach 1,57 m, dolna szerokość 1,09 m. Pochodzenie sukni jest opisane w Ewangelii św. Jana. Papież Sylwester I podarował suknię cesarzowi Konstantyna i jego matce św. Helenie. Trafiła ona wówczas do Trewiru, w którym rezydowali. Tkaninę po raz ostatni zbadano w 1890 roku, a według pomiarów osoba, która nosiła szatę powinna mieć 180 cm wzrostu. Jest zgodna z badaniami Całunu Turyńskiego, który wskazuje na wysokość 181 cm. Obok Całunu Turyńskiego, Chusty z Manopello i Duarionu z Oviedo, jest jedną z najważniejszych relikwii chrześcijaństwa. Hierarchia kościelna uznaje ją za "relikwię dotykową drugiego stopnia", jednak nie będącą odzieniem Tunika z ArgenteuilSzata przechowywana w Argenteuil we Francji. Według tradycji jest to tunika zakładana bezpośrednio na ciało, którą Jezus nosił w dniu śmierci. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z końca VI wieku, a jej autorem jest Grzegorz z Tours. W 610 roku Fredegar pisał, że w 590 roku w mieście Zafad niedaleko Jerozolimy została odnaleziona skrzynia zawierająca suknię. Kiedy Jerozolima została zdobyta przez Persów w 614 roku, Tunika mógła być wśród zrabowanych przez nich relikwii. Herkalisz odzyskać miał Tunikę, gdy w 628 zwyciężył Persów. Później prawdopodobnie Tunikę otrzymał Karol Wielki od cesarzowej bizantyjskiej św. Ireny, jako zaręczynowy prezent. W 814 r. podarował ją klasztorowi benedyktynek w Argenteuil. Została ona zamurowana w ścianie wraz z listami potwierdzającymi jej pochodzenie, aby ustrzec ją przed najazdem Titulus CrucisŁac. "Tytuł Krzyża" to nazwa tabliczki z napisem INRI, która została zawieszona na krzyżu Jezusa Chrystusa, jako powód jego skazania na śmierć. Według chrześcijańskiej tradycji zachowała się jedna połówka tabliczki - jest ona przechowywana jako ważna relikwia w Bazylice Świętego krzyża w Rzymie. Na temat autentyczności Titulus Crucis prowadzone są pogłębione dyskusje. Jej autentyczność potwierdził między innymi niemiecki historyk i papirolog, badacz najstarszych manuskryptów Nowego Testamentu i zwojów z Kumran, również członek Niemieckiego Centrum PEN i zakonu joannitów Carsten Peter Thiede. W 2002 roku zbadano wiek relikwii za pomocą datowania radiowęglowego. Wynik wskazał, że wykonano ją pomiędzy 980 a 1146 Scala SanctaŁac. Święte Schody liczą 28 stopni i zgodnie z tradycją pochodzą z Pretorium, w którym urzędował rzymski namiestnik Palestyny Poncjusz Piłat. Jezus Chrystus prowadzony miał być tymi schodami na sąd. W roku 326 schody zostały przywiezione z Jerozolimy do Rzymu przez św. Helenę. Znajdują się one teraz w budynku położonym naprzeciwko Bazyliki Św. Jana na Lateranie, wzniesionym w 1589 roku na polecenie papieża Sykstusa V. Pokryte są one drewnianą okładziną i wchodzi się nimi na Włócznia PrzeznaczeniaNazywana inaczej Włócznią Lucjana. Według tradycji to nią rzymski legionista Kasjusz przebił ciało Jezusa Chrystusa przed jego zdjęciem z krzyża. Włócznia jest uważana za relikwię Męki Pańskiej. Przypisywana jest jej cudowna moc uzdrawiania, ponieważ według tradycji została zanurzona w krwi Mesjasza. Za relikwię Włóczni Przeznaczenia uznaje się kilka przedmiotów: - Włócznię Przeznaczenia z Bazyliki Świętego Piotra na Watykanie - Włócznię Przeznaczenia z katedry Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego w Eczmiadzynie - Włócznię Przeznaczenia z klasztoru dominikanów w Izmirze - Włócznię Świętego Maurycego z Schatzkammer w Wiedniu - Włócznię Świętego Maurycego z archikatedry Świętego Stanisława i Świętego Wacława w Krakowie - kopia Świętej Lancy Cesarskiej, którą podarował Bolesławowi I Chrobremu Ottton III w 1000 roku. Była czczona jako relikwia w katedrze wawelskiej, a obecnie przechowywana jest w muzeum katedralnym w Korona cierniowaRelikwie korony cierniowej są przechowywane w katedrze Notre Dame w Paryżu. Są obręczą o średnicy 21 cm i mają formę splecionych uschniętych gałązek. Według Biblii korona cierniowa upleciona została przez żołnierzy Poncjusza Piłata. Prawdopodobnie wykonana została z rośliny "Ziziphus spina-christi". Według tradycji korona została zabrana przez jednego ze świadków śmierci Jezusa po jego zdjęciu z krzyża. Koronę odnaleźć miała cesarzowa Helena. Większość naukowców uważa, że bardziej prawdopodobne jest, iż koronę zabrał jeden z uczniów Chrystusa obecnych przy złożeniu jego ciała do grobu. Tym samym złamał fundamentalne prawa żydowskie, gdyż przepisy nakazywały, aby zmarły grzebany był z wszystkimi przedmiotami, które miały kontakt z jego krwią. Korona trafiła do Bizancjum w 1063 roku. Potrzebujący pieniędzy cesarz Konstantynopola Baldwin II de Courtenay oddał koronę w 1237 roku królowi Francji Ludwikowi IX. Przez całe średniowiecze z korony wyrywano ciernie i translatowano je do wielu kościołów i klasztorów, a także umieszczano wśród insygniów władzy. Do dziś są one czczone w sanktuariach w Pradze, Rzymie czy Pizie - a także w Polsce w Zamościu, Miechowie i Boćkach. Obecnie korona właśnie dlatego pozbawiona jest cierni. W skarbcu katedry Notre Dame koronę osadzono w momencie konkordatu. Zrobił to arcybiskup Kolumna biczowaniaTradycja głosi, że to właśnie przy niej biczowany był Jezus. Obecnie relikwia znajduje się w Bazylice św. Praksedy w Rzymie. Ma wysokość 63 cm i średnicę od 13 do 20 cm. Została wykonana z marmuru egipskiego pochodzącego z okolic Bir Kattar. Uważa się, że relikwia przechowywana była przez judeochrześcijan w kościele na wzgórzu Syjon. Kardynał Giovanni Colonna di Carbognano w 1223 sprowadził kolumnę do Rzymu. Umieszczona została wówczas w relikwiarzu z też:Bohaterski ksiądz i łańcuch złożony z wiernych. Tak ratowano relikwie i dzieła sztuki w Notre Dame Sergiusz Papliński, ps. „Kawka”, zmarł w Londynie w wieku 94 lat. Był ostatnim żołnierzem wyklętym, mieszkającym w Wielkiej Brytanii Służył w Szarych Szeregach, zmarł w rocznicę Powstania Warszawskiego. Nie żyje Krzysztof Przelaskowski ps. Struś

Obraz Portret Jezusa w Koronie Cierniowej 70x50. Historia cen - trend cenowy ? Napisz opinię. Ostatnia cena: 115,99 zł. Zobacz podobne. Powiadom o dostępności. Aktualnie brak ofert tego produktu. Zobacz inne produkty z kategorii Obrazy i plakaty.

Stąd też dalszy ciąg procesu Jezusa musiał odbyć się przed Piłatem, namiestnikiem rzymskim w Palestynie. Najobszerniejszą relację o przesłuchaniu Jezusa przez Piłata znajdujemy w Ewangelii św. Jana. Dają się w niej wyróżnić dwa etapy. W pierwszej części przesłuchania Piłat dopytywał się, czy Jezus uznaje się za króla

.