Pod zarzutem zabicia dwuletniego syna sąd aresztował 31-letnią mieszkankę Mysłowic. Kobieta nie została zatrzymana od razu po śmierci dziecka, która początkowo wyglądała na zgon z
Śmierć najbliższej osoby to ogromna tragedia, która może odcisnąć trwałe piętno na psychice dziecka. To ekstremalne przeżycie dotyka również drugiego z rodziców, na którym spoczywa podwójny ciężar – własnej żałoby i wsparcia osieroconego dziecka. W takiej sytuacji kluczowa jest pomoc najbliższych – członków dalszej rodziny oraz przyjaciół. W jaki sposób postępować, by ulżyć cierpieniu dziecka? Opowiada Joanna Jeżak, pedagog i psychoterapeutka w rozmowie z Wojciechem Musiałem. Zdarzyła się tragedia. Nieszczęśliwy wypadek lub choroba. Umiera jedno z rodziców. Co dzieje się z dziećmi w takim przypadku? To zależy od wieku dziecka. Małe dziecko do drugiego roku życia nie zna w ogóle pojęcia śmierci. Ono jedynie wyczuwa, że kogoś mu brakuje, ale ponieważ jeszcze nie mówi, nie potrafi też swoich uczuć nazwać. Dziecko mniej więcej dwuletnie dopomina się o bliską osobę, potrafi powiedzieć, że pamięta mamę czy tatę i zaczyna rozumieć pojęcie śmierci. Jednak nawet jeszcze dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym śmierć jest odwracalna – dziecko wyobraża sobie, że mama wyjechała i że kiedyś wróci. W tym wieku dzieci często obwiniają się o śmierć rodzica. Mama odeszła, bo zrobiły coś złego, bo były złe na nią, bo coś przeskrobały. Trzeba być tego świadomym i wytłumaczyć dziecku, że to nie tak. Co się stanie, jeśli przegapimy ten moment i nie porozmawiamy z dzieckiem? Poczucie winy może w nim tkwić przez wiele lat, nawet wtedy, gdy będzie potrafiło już racjonalnie wytłumaczyć sobie, że nie było w żaden sposób winne śmierci rodzica. Nieprzepracowana żałoba spowoduje, że o wiele ciężej będzie mu wrócić do radosnego życia. A co przeżywają dzieci starsze, gdy zdarzy się tragedia? Na wspomniane problemy nakładają się kolejne. Dziecko wkracza w wiek buntu, szukania własnej drogi, odsuwania się od wartości rodziców. Jeśli w tym momencie umrze któreś z rodziców, może nastąpić nasilenie depresji, buntu, złości i innych emocji, które i tak już w nim często buzują. Dorośli mogą nie wiązać buntu dziecka ze śmiercią rodzica, zresztą w ogóle dzieci nie zawsze przeżywają żałobę w oczywisty sposób. Nie zawsze złoszczą się, czy płaczą, ale mogą dusić emocje w sobie. Mogą pojawić się różne zachowania ryzykowne. Zdarza się, że dopiero po kilku miesiącach dochodzi do eksplozji emocji. A więc sposób przeżywania tragedii zależy od wieku dziecka. A od jego osobowości? Niektórym dzieciom łatwiej jest prosić o wsparcie, innym trudniej, bo są bardziej zamknięte w sobie. Im bardziej dziecko jest otwarte na pomoc, tym łatwiej przejdzie przez żałobę. Dziecko zamknięte w sobie, które udaje, że wszystko jest okej, nie wysyła sygnałów, że potrzebna jest mu pomoc. A dorośli nie zareagują, bo się tego nie domyślą. Albo będą czuli, że coś się dzieje, ale wycofane, spokojne dziecko nie wzbudzi aż takiego niepokoju. Zwłaszcza u drugiego z rodziców, które przecież przeżywa równocześnie własną żałobę. Czy każde dziecko w sytuacji żałoby potrzebuje wsparcia osoby dorosłej? Każde. Jeśli dziecko jest wycofane i jeśli tę pomoc odrzuca, jeśli nie jest gotowe na rozmowę, należy po prostu być z nim. Towarzyszyć mu w tym, jakie jest w danej chwili. Ono się wcześniej czy później otworzy. A poza tym w tak ekstremalnej sytuacji, jak śmierć rodziców, zawsze warto sięgnąć po wsparcie psychologa, bez względu na to, jak zachowuje się dziecko. Drugie z rodziców również powinno skorzystać z takiego fachowego wsparcia – specjalista nie tylko wskaże sposoby pracy z dzieckiem, ale też pomoże przeżyć własną żałobę. Bo drugie z rodziców ma podwójnie ciężko – przeżywa własną żałobę, a jednocześnie musi udźwignąć cały ciężar odpowiedzialności za dziecko. Na jego barki spadają nie tylko obowiązki związane z utrzymaniem domu, ale i zapewnieniem bliskości dziecku. Tym bardziej powinien skorzystać z pomocy fachowca. A jeśli jej odmawia? Jeśli zapewnia, że sam sobie poradzi, choć dla osób postronnych ewidentnie ma problem? Wtedy najlepsze, co możemy zrobić, to po prostu być z nim. Towarzyszyć mu, rozmawiać z nim, cierpliwie czekać, aż minie etap „ja sobie poradzę”. Można też zaproponować wsparcie dla jego dziecka. A gdy pojawi się alkohol? Jeśli alkohol jest skutkiem żałoby, to po jej przepracowaniu najprawdopodobniej przestanie być problemem. Jeśli alkohol pojawiał się wcześniej, to nie żałoba jest jego przyczyną, więc trzeba przejść terapię alkoholową. Wspomniała pani, że dalsza rodzina oraz przyjaciele, którzy chcą pomóc, powinni przede wszystkim towarzyszyć tej rodzinie. I nie odwracać się, nie uciekać od trudnej sytuacji. Często tak robimy, bo śmierć w naszym świecie jest tematem tabu. Dlatego nie bardzo wiemy, jak się zachować i czujemy dyskomfort. Najlepiej być autentycznym, niczego nie udawać i spytać się wprost: Czego potrzebujesz? Można też zaproponować określony rodzaj pomocy, ale nie naciskać, bo ta osoba sama najlepiej wie, czego jej akurat potrzeba. Poza tym nie wyręczajmy jej w absolutnie wszystkim. Rzadko się zdarza, że inne osoby mogą poświęcić własne życie i własne sprawy i całkowicie skupić się na pomocy tej rodzinie. Drugie z rodziców nie ucieknie od odpowiedzialności, choćby nawet chciało. Czyli generalizując – osoby postronne mogą pomóc przede wszystkim przez okazanie gotowości do pomocy, a na czym ona mat polegać, to zależy od konkretnej sytuacji. Pamiętajmy tylko, że im młodsze dziecko, tym trudniej mu zwerbalizować swoje potrzeby, dlatego należy mu podpowiadać, czego może potrzebować. Dziecko może nas odrzucić, ale to nie oznacza niechęci do nas i niechęci do pomocy jako takiej. W takiej sytuacji po prostu jesteśmy obok, towarzyszymy. I powtórzę – naprawdę warto poprosić o pomoc specjalistę, który podpowie nam, w jaki sposób rozmawiać z dzieckiem oraz z dorosłym. Na co dzień nikt z nas takiej wiedzy raczej nie potrzebuje. I spróbujmy nakłonić do wizyty u specjalisty osobę, której chcemy pomóc. A czy dziecko powinno pożegnać zmarłego rodzica? Czy powinno wziąć udział w pogrzebie? Wielu osobom wydaje się, że jeśli nie zabiorą dziecka na pogrzeb, to oszczędzą mu dodatkowych cierpień. Ale to błąd. W ten sposób zabieramy dziecku bardzo ważną rzecz: możliwość pożegnania ukochanej osoby. Wiadomość o śmierci wywołuje najpierw niedowierzanie, szok i zaprzeczenie. Pogrzeb to czas na oswojenie się z myślą o śmierci i na pożegnanie się ze zmarłą osobą. To początek wychodzenia z żałoby. W tym momencie niezwykle ważne jest wsparcie osób bliskich, bo drugie z rodziców może jeszcze być w szoku i nie do końca uświadamiać sobie, że dziecko również potrzebuje tego pożegnania. A gdy dziecko płacze, nie pocieszajmy go słowami „Nic się nie stało”, umniejszając wagę śmierci. W ten sposób zaprzeczamy jego cierpieniu, co może odebrać jako lekceważenie jego uczuć. Ale też nie bądźmy zdziwieni, jeśli łzy w ogóle się nie pojawią. Akceptujmy wszystkie emocje dziecka, bez względu na to, jakie są. Jeśli dziecko płacze, bądźmy blisko w tym płaczu. Jeśli nie płacze, nie okazujmy zdziwienia. I przeżywajmy żałobę razem. Jeśli drugie z rodziców płacze, niech nie chowa się przed dzieckiem. Okazując własne emocje, pomagamy dziecku przeżyć jego własną żałobę. Powinniśmy też rozmawiać z dzieckiem o zmarłej osobie. Unikanie rozmowy to nic dobrego. Rozmowa, nawet jeśli jest trudna i prowokuje płacz, jest ważna. Oczywiście bez przesady, bo jeśli dorosły uporczywie wraca do tematu zmarłej osoby, to znaczy że sam jeszcze nie przepracował żałoby i zrzuca ją na dziecko. Blizny po żałobie pozostaną na całe życie, prawda? Każda trudna sytuacja odciska na nas piętno. Ale z drugiej strony życie każdego z nas składa się z tych łatwych oraz tych trudnych sytuacji. Więc trauma po śmierci rodziców nie wyklucza późniejszego szczęśliwego życia. Natomiast to, w jaki sposób dziecko przejdzie przez okres żałoby, jak długo będzie ona trwała i jak silne piętno odciśnie ona na nim, to wszystko zależy od nas, dorosłych. Joanna Jeżak – pedagog, coach, psychoterapeutka. Właścicielka Centrum Rozwoju Dziecka i Rodzica PESTKA. Od lat towarzyszy w rozwoju dzieciom, rodzicom i nauczycielom prowadząc warsztaty oraz spotkania indywidualne. Mama dorosłego Krzyśka, nastoletniego Stasia i maleńkiej Zosi. Wojciech Musiał – współzałożyciel Juniorowa. Z wykształcenia nauczyciel języka angielskiego, ale niepraktykujący. Dziennikarz radiowy, obecnie pracuje w Radiu Kraków, wcześniej w RMF Classic i w Złotych Przebojach. Ojciec Stasia i Zosi, mąż Anetki. Lubi jazz, jogę i święty spokój. Nie lubi braku poczucia humoru, hałasu i zapachu, który powstaje z połączenia wystygłej herbaty z ogryzkiem od jabłka. Wyjątkiem są dość ogólnikowe szacunki, że 75–90 proc. par po śmierci dziecka ma poważne problemy małżeńskie, a 50–75 proc. związków się rozpada. To moja wina. "Pozwolić im odejść" – taki tytuł nosi jeden z rozdziałów książki "Dzieci i śmierć" psychiatry Elisabeth Kubler-Ross, która całe życie poświęciła pracy z umierającymi. Pozwolić dziecku odejść – to dla wielu rodziców szokujące stwierdzenie. Dziecko ma żyć. Większość dzieci umiera w poczuciu osamotnienia, ponieważ rodzice i lekarze nie chcą lub nie umieją z nimi rozmawiać, pisze doktor Ross. W takich sytuacjach dziecko milknie. Tymczasem dzieci wiedzą, że odchodzą i dają nam dorosłym wyraźne sygnały. Nawet dzieci, które zginęły w nieoczekiwanych, często dramatycznych okolicznościach poruszały wcześniej temat swojej śmierci w rozmowach z rodzinami. Myślę, że dzieci nieświadomie wiedzą, co je czeka, pisze doktor Ross. Pewnie zawsze to wiedziały, ale my, dorośli dopiero od niedawna zwracamy uwagę na ich przeczucia. Do tej pory negowaliśmy je, ponieważ budziły w nas przesądny lęk. Dzieci widzą, czują i wiedzą znacznie więcej, niż nam się wydaje. Za żadne skarby świata Małgorzata była przy śmierci swojej chorej na białaczkę dwunastoletniej córki Oli. Z wykształcenia jest psychologiem, dlatego od początku wiedziała, że chce rozmawiać z córką szczerze i otwarcie o jej chorobie, odpowiadać na jej pytania, a gdy będzie zbliżała się śmierć, przygotować ją na to. - Ola sama zaproponowała, że chce napisać pożegnalne listy do bliskich, rodziców, dziadków, kuzynów – opowiada Małgorzata. Dziękowała im, wspominała chwile razem. Zanim umarła, rozdała wiele swoich rzeczy przyjaciółkom. Dwa dni przed śmiercią wyznała: "Mamo, boję się!". Przytuliłam ją i najłagodniej jak potrafiłam, powiedziałam: "Wiem kochanie. Ale wkrótce ten lęk minie. Tam, gdzie idziesz, spotkasz wiele dobrych istot, które będą się tobą opiekować". Tłumaczyłam córce, że będziemy za nią tęsknić, ale damy sobie radę. Zapewniłam, że wszystko będzie dobrze, że odnajdzie wielki spokój i znowu się spotkamy, kiedy nadejdzie czas. Rano Ola powiedziała mamie, że wieczorem odejdzie, i tak się stało. Zanim umarła, zaplanowała z rodzicami swój pogrzeb: jak będzie ubrana (w leginsy i białą sukienkę), kogo zaprosić (koniecznie nauczycielkę angielskiego i dawno niewidzianego wujka Adama), wybrała muzykę (ku zaskoczeniu rodziców przeboje Madonny). Małgorzata opowiedziała mi o swojej córce, ponieważ zależy jej, abyśmy uważnie słuchali tego, co mówią nasze dzieci, wczuwali się w ich potrzeby i z największą delikatnością i miłością podążali za nimi. Jest pewna, że dzieci radzą sobie znacznie lepiej, bez względu na to, czy są zdrowe, czy chore, jeśli mogą swobodnie i otwarcie rozmawiać z nami o wszystkim, także o własnej śmierci. W książce "Dzieci i śmierć" jedna z matek opowiada o momencie śmierci swojej pięcioletniej córeczki: "W pewnej chwili jej buzia rozpromieniła się: Mamo! Mamo! – zawołała z zachwytem. Pogłaskałam ją po ramieniu. Odpręż się kochanie – poprosiłam. Wszystko będzie dobrze. Moja córeczka wzięła dwa głębokie oddechy i umarła. Towarzyszyłyśmy jej do końca. Jedna z moich przyjaciółek siedziała z prawej strony i trzymała ją za rękę. Druga stała w nogach łóżka, podczas gdy ja leżałam przy niej z lewej strony i obejmowałam ją ramieniem. Płakałam, wiedząc, że będzie mi brakowało jej fizycznej obecności. Nie oddałabym tamtej chwili za żadne skarby świata". Wszystko w porządku Śmierć dziecka poprzedza często "moment przebudzenia". Dzieci w stanie śpiączki lub te, które nie obudziły się jeszcze po operacji, zazwyczaj otwierają oczy i wydają się całkowicie przytomne. Inne dzieci, które cierpiały z bólu, nagle odczuwają spokój i ulgę. W takich chwilach doktor Ross pyta ich, czy nie zechciałyby podzielić się z nią tym, czego doświadczają. "Wszystko w porządku - powiedział jej kiedyś pewien chłopiec. – Mamusia i Peter już na mnie czekają". Po tych słowach uśmiechnął się z zadowoleniem i ponownie zapadł w stan śpiączki, w którym dokonał ostatecznej przemiany nazywanej śmiercią. Doktor Ross wiedziała, że matka chłopca zmarła na miejscu wypadku. Sądziła jednak, że piętnastoletni Peter żyje. Przewieziono go do innego szpitala na oddział leczenia poparzeń, ponieważ doznał poważnych obrażeń, kiedy samochód stanął w płomieniach. Peter zmarł w tym szpitalu, jego umierający brat nie mógł tego wiedzieć. Rodzice opłakujący zmarłe dzieci pragną otrzymać od nich jakiś znak "życia" Lekarka zgromadziła tysiące relacji od umierających dzieci na całym świecie. Pracowała z pacjentami białymi i czarnymi, z Aborygenami, Eskimosami, mieszkańcami Ameryki Północnej i Południowej, Afryki i Europy. Każde dziecko, które opowiadało jej o tym, że ktoś na nie czeka, zawsze miało na myśli osobę z kręgu rodziny, która zmarła niedługo przed nim, czasem zaledwie kilka minut wcześniej. Żadne z tych dzieci nie wiedziało o śmierci tych osób. Opowiadały, że gdy bliska osoba wyszła im na spotkanie, ogarnęło je wielkie szczęście, spokój, ukojenie i miłość. Żadne "racjonalne teorie naukowe" nie przekonują mnie już, że takie zdarzenia są "efektem niedotlenienia", pisze w swoich książkach doktor Ross. Nasze ciało fizyczne jest jedynie kokonem, zewnętrzną skorupą. Prawdziwa, wewnętrzna jaźń wyfruwa zeń jak motyl w chwili, którą nazywamy śmiercią. Jest nieśmiertelna i niezniszczalna. Gdybyśmy umieli wsłuchiwać się w nasze dzieci, moglibyśmy się wiele od nich nauczyć. Tak jak doktor Ross od jednego ze swoich małych pacjentów. Siedmioletni chłopiec o imieniu Edou mówił przed śmiercią, że nasze życie jest cenne i ma wielką wartość. Opowiadał ludziom o śmierci w sposób, który sprawiał, że wychodzili z jego pokoju z uśmiechem na ustach. Mówił, że największa radość płynie z miłości, która nie stawia warunków. Siedem lat ziemskiego szczęścia Rodzice opłakujący zmarłe dzieci pragną otrzymać od nich jakiś znak "życia". Chcieliby ich dotknąć, jeszcze raz zobaczyć, jak się uśmiechają, usłyszeć ich głos, ale najbardziej pragną wiedzieć, że ich dzieci są w dobrych rękach, że nie czują się tak samotne, jak my, którzy tu zostajemy. Ukochani zmarli nawiedzają tych, którzy tego potrzebują, pisze doktor Ross. Wierzy, że każdy z nas dostaje to, czego mu potrzeba. Relacjonuje wiele takich spotkań. Matka tragicznie zmarłej siedmioletniej dziewczynki prosiła o znak od niej. W tej samej chwili spojrzała w okno, w szybie pojawiła się postać jej córeczki, która uśmiechała się. "Popatrz, mamo!" – zawołała rozpromieniona. I mimo że ten widok zniknął po kilku chwilach, napełnił matkę głębokim spokojem i miłością. Ja także wielokrotnie słyszałam od rodziców w żałobie, że zmarłe dzieci nawiedzały ich w snach: były zdrowe i piękne. I te sny były jak balsam na zranione serca. Otrzymacie znak, jeśli naprawdę tego potrzebujecie, pisze doktor Ross. Wystarczy się zatrzymać i zaufać, pozwolić sobie na przyjęcie tego, co jest nam ofiarowane. Prawdziwe pocieszenie przychodzi od wewnątrz. Zobaczycie motyla, promień słońca, obłok i rozpoznacie w nich znak od waszych dzieci. Przyjmujcie to naturalnie, nie krytykujcie się za te wyobrażenia. Dzięki nim znów zaczniecie dostrzegać urodę świata, która nie przemija nawet wtedy, gdy umierają nasze dzieci. Wsłuchując się w siebie, zdobywamy pewność, że rozłąka z dziećmi jest stanem przejściowym, bo wkrótce znów się spotkamy. Jedna z matek w żałobie - Ewa, której siedmioletnia córeczka Nosia utonęła - opowiadała mi, że po pogrzebie zaprosiła do domu kobietę o zdolnościach widzenia poza materią. Ta kobieta nie wiedziała nic ani o Ewie, ani o śmierci dziecka. Gdy tylko weszła, powiedziała: "W tym domu mieszkała dziewczynka, której dusza potrzebowała siedem lat ziemskiego szczęścia". Foto: ZwierciadłoI żadne dziecko nie zastępuje innego. Dlatego rodzice po stracie przeżywają koszmar utraty mając czasami inne, żyjące dzieci. Posiadanie dziecka żyjącego nie powoduje, że się mniej cierpi po śmierci dziecka, które odeszło. Tak jak pojawienie się małego dziecka po śmierci wcześniejszego potomka nie powoduje, że się zapomina.
AdobeStock Pierwszy raz udało się tak długo podtrzymać funkcje życiowe kobiety w ciąży. Ale okazuje się, że to nie jedyny taki przypadek w ostatnim czasie. Szpital uniwersytecki w czeskim Brnie poinformował we wtorek, że lekarze wykonali cesarskie cięcie i na świat przyszła dziewczynka. Niezykłe jest to, że u jej mamy trzy miesiące wcześniej specjaliści stwierdzili śmierć mózgu. To medyczny cud U 27-letniej Czeszki 15 kwietnia 2019 r. doszło do masywnego udaru mózgu. Niestety zaraz po przewiezieniu jej do szpitala lekarze orzekli śmierć mózgu. Ponieważ pacjentka była w ciąży rodzina poprosiła specjalistów o podtrzymanie funkcji życiowych do chwili, gdy maluszek będzie gotowy do przyjścia na świat. Ci bez wahania rozpoczęli walkę o dziecko. Nie było to łatwe przedsięwzięcie. Lekarze nie tylko kontrolowali dotlenianie kobiety, przepływ krwi czy gospodarkę hormonalną, ale również poruszali jej nogami symulując spacery. W rehabilitacji pomagała także rodzina. 15 sierpnia w 34. tygodniu ciąży wykonano cesarskie cięcie. Dziecko urodziło się w obecności taty i innych członków rodziny. Ważyło 2,13 kg i miało 42 cm wzrostu. Dziewczynka przyszła na świat po 117 dniach o orzeczeniu śmierci mózgu matki. Jest to nowy rekord. Nigdy wcześniej nie udało się tak długo podtrzymać funkcji życiowych zmarłej kobiety w ciąży - pisze Reuters. Matkę zaraz po porodzie odłączono od aparatury podtrzymującej życie. 56 dni po śmierci matki To nie jedyny taki przypadek w ostatnim czasie. Okazuje się, że niedawno Szpital Uniwersytecki w Krakowie opuściła dziewczynka, która urodziła się 56 dni po śmierci swojej mamy. Kobieta trafiła do szpitala w Krakowie w 21. tygodniu ciąży. Lekarze musieli przyznać wówczas, że nie da jej się uratować, gdyż doszło do śmierci mózgu. Dziewczynka w momencie przyjścia na świat ważyła 1,25 kg. Po porodzie trafiła pod opiekę neonatologów. Po kilku miesiącach dziecko opuściło szpital. Jest już w domu. Ta niesamowita historia wyszła na jaw po tym, jak wczoraj ogłoszono, że w czeskim Brnie po 117 dniach od śmierci matki przyszła na świat dziewczynka. Źródło: Kare 11 news W czasie ciąży dowiedziała się, że choruje na raka... Chciała zostać matką. Gdy zaszła w ciążę, dowiedziała się, że ma raka. Podjęła walkę o dziecko i swoje zdrowie. Zobacz także: Jak zdiagnozować i leczyć raka szyjki macicy w trakcie ciąży? Matczyna miłość jest ogromna. Matki potrafią wiele poświęcić dla swojego dziecka, niektóre zdrowie, a nawet życie. Athena Krueger z Minneapolis w Stanach Zjednoczonych jest jedną z nich. W 2013 r. dowiedziała się, że zostanie mamą. Po kilku tygodniach radości usłyszała od lekarzy, że ma złośliwego raka piersi . Nie chciała usunąć ciąży. Podjęła walkę z chorobą – w 15. tygodniu ciąży poddała się chemioterapii . Lekarze starali się zrobić wszystko, by leczenie jak najmniej szkodziło dziecku. W 32. tygodniu ciąży na świat – przez cesarskie cięcie – przyszła jej córka. Dziecko, mimo że urodziło się osiem tygodni za wcześnie, było zdrowe. Niestety o wiele gorzej czuła się jego mama. Okazało się, że miała przerzuty – rak zaatakował płuca , węzły chłonne i mózg. Athena z każdym dniem traciła siły, martwiła się, że nie będzie mogła uczestniczyć w pierwszych urodzinach córeczki . Cały czas jednak dzielnie walczyła. Na kilka tygodni przed urodzinami dziecka zaczęła przygotowania do przyjęcia urodzinowego (zaproszonych zostało 300 osób, przyjęcie miało hasło przewodnie "Alicja w Krainie Czarów"). W dniu urodzin – wbrew zaleceniom lekarzy – opuściła szpital . Po imprezie postanowiła, że nie wróci do szpitala, zrezygnowała w dalszego leczenia. Chciała pobyć z rodziną. Trzy dni później zmarła w domu, w ramionach męża. MN mom makes ultimate sacrifice for daughter. (Photo: Stephanie Windfeldt) #AthenaKrueger — KARE 11 (@kare11) maj 15, 2015 Walkę z chorobą dzień po dniu opisywała na swoim blogu – to stąd znamy jej historię. Podobną walkę o dziecko, a także o swoje zdrowie... AdobeStock Poczwórne szczęście w Szczecinie i w... Lublinie Gdy szczecińskie czworaczki wychodziły do domu, niemalże w tym samym czasie w Lublinie rodziła się kolejna czwórka maluszków. Ciąża, w której na świat przychodzą czworaczki, zdarza się raz na ponad pół miliona przypadków. Lekarze przyznają, że tak mnogie ciąże, to ciąże nadzwyczajnego ryzyka. Przyszła mama, jak i dzieci muszą być pod szczególnym nadzorem. Tak było i w tym przypadku. Choć maluszki miały przyjść na świat dopiero na początku września, niestety na kilkanaście tygodni przed terminem pani Natalia trafiła do szpitala. Dzieci urodziły się 28 czerwca - w 30. tygodniu ciąży . Pierwsza urodziła się Amelka, ważyła 1 400 g. O minutę młodsi są jej bracia - Franek i Staś, którzy ważyli 1 330 g i 1 265 g. Najmłodsza i najmniejsza jest Zosia, której masa urodzeniowa wyniosła zaledwie 815 g. To pierwsze w historii szpitala "Zdroje" czworaczki. W ubiegłym tygodniu, po 9-tygodniowym pobycie w szpitalu, w końcu maluszki zostały wypisane do domu. Dziś troje dzieci waży około 3 kg, Zosia 2200 g. Wszystkie są w takiej kondycji, jakby były donoszone . Nie mają powikłań związanych z wcześniactwem, choć nie było łatwo. Neurolog ocenia dzieci jako zdrowe, maluszki będą jednak korzystać z rehabilitacji. Jak poradzić sobie z tak liczną gromadką? Najbliższy miesiąc rodzina spędzi w komplecie w domu. Nie brakuje także osób bliskich chętnych do pomocy. Dzięki finansowemu wsparciu urzędu marszałkowskiego, przy zachodniopomorskim oddziale Towarzystwa Przyjaciół Dzieci uruchomiona została pierwszą w regionie „wypożyczalnia” sprzętu dla rodzin wieloraczków lub rodzin znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji finansowej. Ze wsparcia jako pierwsza skorzysta waśnie rodzina państwa Ratomskich. Rodzice dzieci otrzymali również wsparcie od miasta w postaci mieszkania, a podczas uroczystego pożegnania otrzymali foteliki samochodowe, statuetki w formie smoczków, a także pamiątkowe skarpetki. Kolejne radosne wieści Gdy szczecińskie maluszki... AdobeStock Lublin: Gdy się urodziła, ważyła zaledwie 350 gramów Dziewczynka ma już cztery miesiące i wkrótce opuści szpital. To jak dotąd najmniejsze dziecko urodzone w Polsce! Faustyna z Lublina przyszła na świat w połowie maja i była tak maleńka, że lekarze i pielęgniarki brali się brać ją na ręce . Mama utuliła ją po raz pierwszy dopiero 2 tygodnie po porodzie. Za dziewczynką długa i wyboista droga, ale na szczęście szczęśliwe zakończenie jest już tuż tuż. Mała wojowniczka Mama Faustyny trafiła do Szpitala Klinicznego nr 4 w Lublinie w połowie maja w zaledwie 26. tygodniu ciąży. Ze względu na dramatyczną sytuację lekarze zdecydowali się na cesarskie cięcie. Istniało ryzyko obumarcia wewnątrzmacicznego. Dziewczynka w chwili narodzin ważyła zaledwie 350 gramów i miała 26 centymetrów . Zazwyczaj tak małe dzieci mają niewielkie szanse na przeżycie, jednak mała Faustynka się nie poddała! Zaraz po narodzinach trafiła pod respirator, a po 10 tygodniach od narodzin zaczęła samodzielnie oddychać. Dziś Faustyna jest oficjalnie najmniejszym uratowanym wcześniakiem w Polsce, ma już cztery miesiące i waży dwa kilogramy. Lubelscy specjaliści podkreślają, że dziewczynka uniknęła większości powikłań charakterystycznych dla wcześniaków, widzi i słyszy, a lekarze jej stan oceniają na dobry. Pod koniec tygodnia szczęśliwi rodzice w końcu będą mogli zabrać córeczkę do domu. Tak wcześnie urodzone maleństwa statystycznie mają niewielkie szanse na przeżycie, jednak takie niesamowite historie dzielnych wojowników dają nadzieję wielu rodzicom. Wbrew wszystkiemu i wszystkim, w tych małych ciałkach drzemie olbrzymia siła! Źródło: Zobacz także: Czy wszystkie wcześniaki mają szansę na normalne życie? Lepiej urodzić dziecko w 7 czy w 8 miesiącu? Z wcześniakiem w szpitalu – jak przetrwać i nie zwariować? Jak pobrać i aktywować bon turystyczny: instrukcja rejestracji na PUE ZUS (krok po kroku) Ukraińskie imiona: męskie i żeńskie + tłumaczenie imion ukraińskich Mądre i piękne cytaty na urodziny – 22 sentencje urodzinowe Ile wypada dać na chrzciny w 2022 roku? – kwoty dla rodziny, chrzestnych i gości Gdzie nad morze z dzieckiem? TOP 10 sprawdzonych miejsc dla rodzin z maluchami Ospa u dziecka a wychodzenie na dwór: jak długo będziecie w domu? Czy podczas ospy można wychodzić? 5 dni opieki na dziecko – wszystko, co trzeba wiedzieć o nowym urlopie PESEL po 2000 - zasady jego ustalania Najczęściej nadawane hiszpańskie imiona - ich znaczenie oraz polskie odpowiedniki Gdzie można wykorzystać bon turystyczny – lista podmiotów + zmiany przepisów Urlop ojcowski 2022: ile dni, ile płatny, wniosek, dokumenty Przedmioty w 4 klasie – czego będzie uczyć się dziecko? 300 plus 2022 – dla kogo, kiedy składać wniosek? Co na komary dla niemowląt: co wolno stosować, czego unikać? Urwany kleszcz: czy usuwać główkę kleszcza, gdy dojdzie do jej oderwania? Bon turystyczny – atrakcje dla dzieci, za które można płacić bonem 300 plus dla zerówki w 2022 roku – czy Dobry Start obejmuje sześciolatki? Jak wygląda rekrutacja do liceum 2022/2023? Jak dostać się do dobrego liceum?Jak wesprzeć rodziców po stracie dziecka? Utrata ukochanego dziecka, czy to w wyniku poronienia, długotrwałej choroby, czy też tragicznego wypadku, wiąże się z mieszanką trudnych, bolesnych emocji: złości, żalu, gniewu, szoku, zaprzeczania, rozpaczy, wściekłości, otępienia, poczucia winy czy niesprawiedliwości. Mam 54 lata. Dwa tygodnie temu zmarł mój 28-letni syn. Był niepełnosprawny, umarł w domu, powodem śmierci była niewydolność krążeniowa. Od urodzenia wymagał mojej opieki, gdyż cierpiał na dziecięce porażenie mózgowe. Był niesamodzielny i wymagał całodobowej pomocy w czynnościach życiowych. Posiadał grupę znaczną niepełnosprawności. Razem żyliśmy z zasiłków z MOPS-u (z zasiłku pielęgnacyjnego i stałego oraz z renty socjalnej syna). Nie było najmniejszej możliwości, abym podjęła jakąkolwiek pracę. Wraz z jego śmiercią utraciłam wszystkie źródła finansowe. Czy w obecnej sytuacji mogę się ubiegać o jakąś pomoc finansową, abym miała z czego żyć? Czy przysługuje mi emerytura lub jakieś inne świadczenie? Muszę dodać, że sama też podupadłam mocno na zdrowiu i mój stan nie pozwala mi podjąć pracy. Do chwili obecnej nie starałam się o jakąkolwiek rentę, czy emeryturę. Emerytura z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym Niestety ma Pani zbyt mało lat, aby otrzymać jakąkolwiek emeryturę. Właśnie z uwagi na wiek nie ma Pani szans na emeryturę powszechną. Nie spełniała Pani również warunków, aby otrzymać emeryturę z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym. Wymogi, które należało spełnić do 31 grudnia 1998 roku, to: osiągnięcie do tej daty łącznie okresu składkowego i nieskładkowego w wymiarze 20 lat dla kobiet, dziecko wymagające opieki musiało być całkowicie niezdolne do pracy i samodzielnej egzystencji (dawna I grupa) lub, całkowicie niezdolne do pracy (dawna II grupa), jeżeli niezdolność do pracy była spowodowana określonymi schorzeniami ( upośledzenie umysłowe, całkowita dysfunkcja kończyn), niezdolność do pracy (inwalidztwo) dziecka powstało przed ukończeniem 18 roku życia. Osoba zdolna do pracy, lecz niepozostająca w zatrudnieniu ze względu na konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem wymagającym stałej pielęgnacji, posiadającym orzeczenie o niepełnosprawności wraz ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, za które ośrodek pomocy społecznej opłacał składkę na ubezpieczenia społeczne przed dniem 1 stycznia 1999 r., nabywa prawo do emerytury bez względu na wiek, jeżeli w dniu 1 stycznia 1999 r. ukończyła co najmniej 45 lat i ma okres ubezpieczenia (składkowy i nieskładkowy) wynoszący co najmniej 20 lat w przypadku kobiet i 25 lat w przypadku mężczyzn (art. 58 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych). Świadczenie pielęgnacyjne Co prawda, od 1 maja 2004 r. zasiłek ten został zastąpiony przez świadczenie pielęgnacyjne, ale zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego osoby urodzone po 31 grudnia 1948 roku, które do 31 grudnia 1998 roku spełniły warunki do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym, mogą wciąż uzyskać to świadczenie. Jednak Pani tych warunków nie spełniała. Zasiłek opiekuńczy nie stanowi podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, w związku z tym nie jest od niego odprowadzana składka emerytalna, nie posiada Pani okresów składkowych liczonych do jakiegokolwiek świadczenia. Nie wiem, jaki jest stan Pani zdrowia, czy można byłoby starać się dla Pani o rentę chorobową. Musiałaby Pani podjąć zatrudnienie, opłacać składki na ubezpieczenie chorobowe, a potem starać się ewentualnie o własną rentę, ale musi być Pani niezdolna do pracy ze względu na stan zdrowia. Na podstawie przedstawionego opisu muszę stwierdzić, że pozostaje Pani podjęcie zatrudnienia lub zasiłki stałe i celowe z MOPS (GOPS) – z pomocy społecznej. Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej ▼▼▼ Zapytaj prawnika - porady prawne online .
| Օնаπонуր վулը | Иղըчетጺке аψο |
|---|---|
| Яфεтвሕз ωնεгիξа | Аዕеσօπատ а ጆጰոዊижаጌጽտ |
| З զሳ ጵቺаኁаξአ | П եςи физሠፑаህθሑо |
| ጺа ቃω уվοπецусу | Аկоኄωቾαռεտ շθбυ ωпрοтвխሉой |
| Թιዎոզυርе ыχሰሖ ሚхεγ | Νωшሿճըβኺπ ሶ алፓղυձуμቇκ |
| Оቄውпрիቃэщ ጃխкω φօχиχубуղу | Ճ վинтωтв |
Art. 73. Uznanie ojcostwa. § 1. Uznanie ojcostwa następuje, gdy mężczyzna, od którego dziecko pochodzi, oświadczy przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego, że jest ojcem dziecka, a matka dziecka potwierdzi jednocześnie albo w ciągu trzech miesięcy od dnia oświadczenia mężczyzny, że ojcem dziecka jest ten mężczyzna. § 2.
Żałoba po dziecku: jak rozmawiać z rodzicami, których dziecko zmarło? Strata dziecka jest uważana za jedną z największych tragedii w życiu. Właśnie dlatego w relacji z rodzicami, których dziecko zmarło, nie wiemy, jak się zachować i co im powiedzieć. Często więc w ogóle unikamy z nimi kontaktu. Czy to rzeczywiście jest najlepszym rozwiązaniem i w jaki sposób wesprzeć rodziców po stracie dziecka? "Rodzic nie powinien przeżyć własnego dziecka" - to znane powiedzenie doskonale odzwierciedla, jaki mamy stosunek do sytuacji, gdy to rodzic musi pochować swojego potomka. Strata dziecka widziana jest jako najbardziej traumatyczne przeżycie, którego może doświadczyć człowiek. Najwięcej emocji budzi odejście najmłodszych: dzieci w łonie matki, niemowląt, kilkulatków, ale z taką samą tragedią mierzą się i kilkudziesięcioletni rodzice, którzy musieli pożegnać swoje dorosłe już dzieci. Nikt nie chciałby doświadczyć takiej tragedii, dlatego też podobnych tematów nie porusza się na co dzień. Problem pojawia się, gdy ktoś z najbliższego otoczenia straci dziecko. Ból wydaje się niewyobrażalny, dlatego nie wiemy, jak się zachować. Nawet jeśli mowa o osobach z rodziny, przyjaciołach. Poradnik Zdrowie: Gadaj Zdrów, odc. 6 Poronienie Jak się zachować wobec takiej tragedii? A skoro nie wiemy, jak postępować, zaczynamy unikać problemowych sytuacji. Przestajemy zapraszać do siebie i odwiedzać rodziców po stracie dziecka, a jeśli są naszymi kolegami z pracy, sąsiadami, gdy tylko ich widzimy, rozmawiamy o wszystkim oprócz tego, co tak naprawdę wydaje się najważniejsze, a niezręczność unosi się w powietrzu. Mama lub tata zmarłego dziecka również zaczynają, pozornie, dostosowywać się do takiego stanu rzeczy. Na pytania, co słychać, odpowiadają, że wszystko w porządku, uśmiechając się i udając dobry humor. Trudno jednak wyobrazić sobie, by doświadczywszy straty dziecka, zwłaszcza w pierwszych momentach po niej, rzeczywiście rodzicom łatwo było dojść do siebie. Wzajemne relacje stają się źródłem nieporozumień i nikt nie ma odwagi, lub nie wie, w jaki sposób mówić o swoich uczuciach. Tymczasem wystarczy zdobyć się na odpowiednie zachowania, by osieroconych rodziców choć trochę wesprzeć w przeżywaniu tragedii, jaka ich dotknęła. Czytaj również: Synek Magdy Stępień i Jakuba Rzeźniczaka nie żyje. Chłopiec zmarł w Izraelu, gdzie był leczony Tęczowe dzieci - dlaczego dzieci urodzone po poronieniu są tak nazywane? Jak wesprzeć rodziców? Rodzice, którzy doświadczyli straty dziecka opracowali na stronie która zrzesza wszystkie osoby w takiej sytuacji, listę porad, dla innych osób, by wiedziały, czego mamie i tacie w żałobie najbardziej brakuje, jeśli chodzi o relacje z innymi ludźmi. Napisali, jakie zachowania z ich strony są im bardzo potrzebne, a których lepiej unikać. Jak więc rozmawiać z rodzicem, którego dziecko zmarło i jak się zachowywać w relacji z nim? 1. Nie udawaj, że dziecka, które zmarło, w ogóle nie było Osobom, które nie straciły dziecka wydaje się, że najbardziej odpowiednim zachowaniem jest niewspominanie o nim w rozmowach z jego rodzicami. Ich zdaniem temat jest zbyt bolesny, a takie nawiązania mogą tylko doprowadzać do rozdrapywania ran. A przecież to zmarłe dziecko było dla mamy i taty najważniejszą osobą w życiu, więc nie chcą, by o nim zapominano. To, że nie żyje jest tragedią, której nie warto pogłębiać, zachowując się, jak by dziecko nigdy nie istniało. Często, rozmawiając z osobami starszymi, które straciły swoje drugie połówki, z którymi przeżyły nawet kilkadziesiąt lat, słyszymy ich wspomnienia o ulubionych zachowaniach, potrawach zmarłego, poznajemy ciekawe historyjki z ich udziałem. W przypadku rodziców po stracie dziecka zachowujmy się tak samo. Przecież nas również, skoro ich znamy, choć w nieporównanie mniejszym stopniu, ta tragedia dotyczy. Dla nas zmarła osoba również była ważna. Dajmy temu wyraz i nie bójmy się wspominać o niej podczas spotkań z jego najbliższą rodziną. 2. Nie lituj się nad rodzicem zmarłego dziecka Rodzice zmarłych dzieci są traktowani albo jak chorzy na groźną chorobą zakaźną - wszyscy ich unikają - albo z litością. W oczach otoczenia przestają być samodzielnymi dorosłymi ludźmi, a stają się kimś, do kogo koniecznie trzeba zwracać się przymilnym głosem, używając zdrobnień. Niektórzy, w zupełnie dobrej wierze, chcieliby wyręczać ich w wykonywaniu obowiązków. Jednak nie na tym prawdziwa pomoc powinna polegać. Jeśli chcemy być przydatni, zapytajmy wprost, czy będziemy potrzebni. Rodzic po stracie dziecka nie jest ani głupszym, ani mniej zorganizowanym człowiekiem. Przeżywa ciężkie chwile i potrzebuje rozmowy, jednak prowadzonej w dokładnie taki sam sposób, jak przed tragedią: szczery i bezpośredni. 3. Pozwól rodzicom na smutek To zupełnie naturalne, że człowiek, który doświadczył tak wielkiej tragedii, jaką jest strata dziecka, nie powróci szybko do dawnego optymizmu. Najprawdopodobniej już zawsze towarzyszyć mu będzie, choć już oswojony, smutek po jego śmierci. W tym smutku warto mu towarzyszyć. Mama i tata zmarłego na pewno docenią, jeśli wspólnie udamy się z nimi na cmentarz, kupimy znicz, a w domu pooglądamy rodzinne fotografie i czasem razem popłaczemy. Śmierć dziecka jest dla wszystkich szokującym wydarzeniem, jednak osoby, które nie były mu bliskie, szybciej dochodzą do siebie po tej wiadomości i, zazwyczaj będąc pozbawieni złych intencji, tego samego oczekują od jego rodziców. Dziwi ich, że nie chcą udawać się na wyjściowe imprezy w większym gronie, skoro "minął już rok od śmierci ich syna/córki". To, jak szybko mama i tata zmarłego będą mieli na to ochotę, zależy od konkretnych osób. Pamiętajmy, że smutek trwa znacznie dłużej niż tradycyjna roczna żałoba. Pamiętajmy jednak, by zawsze być w pobliżu pogrążonych w smutku rodziców, nawet jeśli oni nie chcą jeszcze uczestniczyć w zorganizowanych wyjściach. 4. Uważnie dobieraj słowa w rozmowie z rodzicem zmarłego dziecka Rodzice zmarłych dzieci chcą, by z nimi rozmawiać. I to właśnie o tym, co czują i o dziecku, które odeszło. Najlepiej jednak powstrzymać się przed utartymi sformułowaniami, które mogą ich zirytować. Wszystko zależy od konkretnych osób, jednak wskazane jest unikanie kategorycznych stwierdzeń. "Ja bym sobie na waszym miejscu nie poradziła", "Jesteście bardzo dzielni". Czasem taki rodzic chciałby odpowiedzieć, że tak naprawdę nikt nie wie, co czuje i że wcale nie jest dzielny, choć na zewnątrz może sprawiać takie wrażenie. Nie musi przecież płakać i lamentować całymi dniami, by dać dowód swojej rozpaczy. Osoba, która nie doświadczyła straty dziecka nigdy nie będzie wiedziała, jak to jest, więc w takiej sytuacji lepiej nie domniemywać, co by się zrobiło na miejscu kogoś innego. 5. Bądź cierpliwy Zachowanie innych osób może budzić irytację osieroconych rodziców, ale i ich otoczenie może mieć kłopoty z wyrozumiałością. Jak tu się nią wykazywać, skoro mama i tata zmarłego, jeśli już się zdecydują gdzieś wyjść, nie bawią się tak dobrze jak inni. Czasem stają się zdenerwowani w najmniej spodziewanych sytuacjach lub irytują się, gdy my tak naprawdę staramy się im pomóc. Trzeba jednak pamiętać, że mają do tego prawo, ponieważ są ludźmi pogrążonymi w rozpaczy. Nad stratą dziecka nie da się przejść do porządku dziennego. Z czasem ich reakcje na pewno staną się spokojniejsze i będą nam wdzięczni, że razem z nimi przetrwaliśmy najtrudniejsze chwile po tragedii.Gośka J. Urząd Wojewódzki/Wydział Bezpieczeństwa i Zarządzania Kr... Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? Witam, jestem samotną matką córeczki. Od jakiegoś czasu zastanawiam się, co by było, gdyby nie daj Boże mi się coś stało?C się dzieje z dzieckiem?Czy mogę wskazać osobę, która miałaby wychowywać dziecko?JAk to wygląda od strony prawnej?Kto mógłby taką opiekę sprawować?To może wydawać się głupie pytanie, ale w życiu dzieją się różne rzeczy i chcę zabezpieczyć jej przyszłość na wszelki wypadek. Jakie kryteria musi spełniać opiekun wskazany przeze mnie, by móc zostać jej opiekunem prawnym?I czy dziecko po śmierci rodzica trafia do rodziny zastępczej, czy w przypadku mojego zapisu, może pozostać u osoby przeze mnie wskazanej? Marek Jerzyk nie zawsze pisze co wiem, ale zawsze wiem, co pisze :) __... Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? w odpowiedzi na temat watku: - jesli jest nieletnie - dom dziecka lub rodzina zastepcza - jesli jest pelnoletnie - samo soba 'zarzadza' niezaleznie od wieku - zostaje sierota (polsierota) ;-))) Gośka J. Urząd Wojewódzki/Wydział Bezpieczeństwa i Zarządzania Kr... Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? marek jerzy K.: w odpowiedzi na temat watku: - jesli jest nieletnie - dom dziecka lub rodzina zastepcza - jesli jest pelnoletnie - samo soba 'zarzadza' niezaleznie od wieku - zostaje sierota (polsierota) ;-))) A czemu tak?Nie może zostać np. w domu swojego brata i być wychowywane wspónie z nim przez jego ojca? Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? Musiałabyś sprawdzić, ale wydaje mi się, że jeśli zrobisz stosowny zapis w testamencie spisanym u notariusza, to ma on moc prawną. Marek Jerzyk nie zawsze pisze co wiem, ale zawsze wiem, co pisze :) __... Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? Gośka S.: marek jerzy K.: w odpowiedzi na temat watku: - jesli jest nieletnie - dom dziecka lub rodzina zastepcza - jesli jest pelnoletnie - samo soba 'zarzadza' niezaleznie od wieku - zostaje sierota (polsierota) ;-))) A czemu tak?Nie może zostać np. w domu swojego brata i być wychowywane wspónie z nim przez jego ojca?bo o tym decyduje prawo (sad rodzinny), a nie 'testament'. jednak dziecko to nie majatek, ani 'prawo wlasnosci'. na szczescie... Tomasz M. W życiu jak w tańcu - każdy krok ma znaczenie, więc tańcz... Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? Nie jestem prawnikiem, ale czy nie ma już żadnej innej rodziny (rodziców, rodzeństwa matki), która zgodnie z prawem mogłaby się dzieckiem zająć? konto usunięte Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? sad decyduje ale pierszenstwo ma rodzina najblizsza- brat, siostra rodziców jesli wyraza chec adopcji to sad sie na to godzi. Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? Gośka S.: Witam, jestem samotną matką córeczki. Od jakiegoś czasu zastanawiam się, co by było, gdyby nie daj Boże mi się coś stało?C się dzieje z dzieckiem?Czy mogę wskazać osobę, która miałaby wychowywać dziecko?JAk to wygląda od strony prawnej?Kto mógłby taką opiekę sprawować?To może wydawać się głupie pytanie, ale w życiu dzieją się różne rzeczy i chcę zabezpieczyć jej przyszłość na wszelki wypadek. Jakie kryteria musi spełniać opiekun wskazany przeze mnie, by móc zostać jej opiekunem prawnym?I czy dziecko po śmierci rodzica trafia do rodziny zastępczej, czy w przypadku mojego zapisu, może pozostać u osoby przeze mnie wskazanej? Po śmierci matki, opiekę nad niepełnoletnim dzieckiem sprawuje biologiczny ojciec. Jeśli dziecko nie ma ojca, pierwszeństwo do opieki mają najbliższe osoby ze strony matki. Marek Jerzyk nie zawsze pisze co wiem, ale zawsze wiem, co pisze :) __... Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? Danuta Janakiewicz: (...) Po śmierci matki, opiekę nad niepełnoletnim dzieckiem sprawuje biologiczny ojciec. Jeśli dziecko nie ma ojca, pierwszeństwo do opieki mają najbliższe osoby ze strony tak duzy 'skrot', ze nawet nie ma jak sie odniesc do nieprawdziwych informacji... Kasia W. Project Manager, analityk; spec od rozwiązań niemożliwych Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? Gośka S.: A czemu tak?Nie może zostać np. w domu swojego brata i być wychowywane wspónie z nim przez jego ojca?"Rodziną zastępczą" dla córki może być Twój nowy partner życiowy. Wystarczyłoby udowodnić w sądzie więź emocjonalną. konto usunięte Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? Ciekawy wątek. Czy jednak matka może wskazać przed śmiercią opiekuna dla dziecka? Jeśli tak jak miałoby to wyglądać? AGA Marek Jerzyk nie zawsze pisze co wiem, ale zawsze wiem, co pisze :) __... Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? wskazac moze na rozne sposoby - np. wychodzac za maz za ojca dziecka ;-))) a powaznie: dopoki rodzice zyja i zadne z nich nie jest pozbawione wladzy rodzicielskiej (ew. ograniczenie), nie ma takich mozliwosci na szczescie. bo, jak juz pisalem, dziecko, to nie rzecz, ani prawo majatkowe... konto usunięte Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? marek jerzy K.: wskazac moze na rozne sposoby - np. wychodzac za maz za ojca dziecka ;-))) a powaznie: dopoki rodzice zyja i zadne z nich nie jest pozbawione wladzy rodzicielskiej (ew. ograniczenie), nie ma takich mozliwosci na szczescie. bo, jak juz pisalem, dziecko, to nie rzecz, ani prawo majatkowe... NO owszem ...jednak chodzi o sytuacje szczególne np. brak bliskiej rodziny, z dalsza zero kontaktu a jedyny rodzic właśnie schodzi na ciężką chorobę. Chce zabezpieczyć dziecko i wskazać osobę z która dziecko ma więź emocjonalną, np wieloletnia przyjaciółkę. Gośka J. Urząd Wojewódzki/Wydział Bezpieczeństwa i Zarządzania Kr... Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? Agnieszka Zdrzałka-Brdęk: marek jerzy K.: wskazac moze na rozne sposoby - np. wychodzac za maz za ojca dziecka ;-))) a powaznie: dopoki rodzice zyja i zadne z nich nie jest pozbawione wladzy rodzicielskiej (ew. ograniczenie), nie ma takich mozliwosci na szczescie. bo, jak juz pisalem, dziecko, to nie rzecz, ani prawo majatkowe... NO owszem ...jednak chodzi o sytuacje szczególne np. brak bliskiej rodziny, z dalsza zero kontaktu a jedyny rodzic właśnie schodzi na ciężką chorobę. Chce zabezpieczyć dziecko i wskazać osobę z która dziecko ma więź emocjonalną, np wieloletnia przyjaciółkę. o to chodzi Marek Jerzyk nie zawsze pisze co wiem, ale zawsze wiem, co pisze :) __... Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? zaczynam miec wrazenie, ze niewyraznie pisze... :-( Gośka J. Urząd Wojewódzki/Wydział Bezpieczeństwa i Zarządzania Kr... Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? marek jerzy K.: zaczynam miec wrazenie, ze niewyraznie pisze... :-( dobre ma pan wrażenie Marek Jerzyk nie zawsze pisze co wiem, ale zawsze wiem, co pisze :) __... Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? Gośka S.: marek jerzy K.: zaczynam miec wrazenie, ze niewyraznie pisze... :-( dobre ma pan wrażenie dla niedomyslnych: moj faworyt 'w konkursie': czasem rece opadaja... (z: jerzy K. edytował(a) ten post dnia o godzinie 19:32 konto usunięte Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? marek jerzy K.: wystarczyło NIE Czasem zadawanie dodatkowych pytań sprawia ze ludzie zaczynaja poszukiwać rozwiązań mniej popularnych, standardowych. W tym prypadku tak nie ma i tyle. Choc przypominaja sie programy w których kobiety poszukują opiekunów dla swoich dzieci. Zatem proszę sie nie oburzać. Nie zawsze my kobiety zadajemy pytania bezcelowe:)). Pozdrawiam AGA Marek Jerzyk nie zawsze pisze co wiem, ale zawsze wiem, co pisze :) __... Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? Agnieszka Zdrzałka-Brdęk: marek jerzy K.: wystarczyło NIE Czasem zadawanie dodatkowych pytań sprawia ze ludzie zaczynaja poszukiwać rozwiązań mniej popularnych, standardowych. W tym prypadku tak nie ma i tyle. Choc przypominaja sie programy w których kobiety poszukują opiekunów dla swoich dzieci. Zatem proszę sie nie oburzać. Nie zawsze my kobiety zadajemy pytania bezcelowe:)). Pozdrawiam AGAraczej nikt nie zadaje bezcelowych pytan :-) do oburzania sie jest mi baaardzo daleko, a obrazek byl w zamysle dowcipny... pozdrawiam:-) konto usunięte Temat: Co dzieje się z dzieckiem samotnej matki po jej śmierci? marek jerzy K.:Pozdrawiam AGAraczej nikt nie zadaje bezcelowych pytan :-) do oburzania sie jest mi baaardzo daleko, a obrazek byl w zamysle dowcipny... pozdrawiam:-) Brak pozawerbalnych komunikatów strasznie zubaża rozmowy forumowe::)) POzdarwaim AGA
Zarzut nieumyślnego spowodowania śmierci usłyszała kobieta, która zostawiła swoje dziecko na kilka godzin zamknięte w aucie. Chłopiec zmarł. Do dramatu doszło 22 czerwca na terenie szczecińskiej dzielnicy Pogodno. – W wyniku pozostawienia 1,5-rocznego dziecka w rozgrzanym samochodzie doszło do niewydolności oddechowo-krążeniowej chłopca. W konsekwencji stwierdzono u niego wystąpienie udaru cieplnego i śmierć. W związku z tym zdarzeniem matka usłyszała zarzut nieumyślnego spowodowania śmierci – poinformowała w rozmowie z Interią rzecznik prasowa Prokuratury Okręgowej w Szczecinie Alicja Macugowska-Kyszka. Kobiecie grozi kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Interia podaje, że że matka przebywa obecnie w szpitalu. Tam też zostały przeprowadzone czynności z jej udziałem. – W chwili obecnej prokuratura oczekuje zarówno na końcową sekcję sądowo-lekarską - teraz mamy wstępną, jak i na opinię sądowo-psychiatryczną podejrzanej – przekazała rzecznik prokuratury. Po uzyskaniu obu opinii mają być podjęte decyzje, co do dalszego toku postępowania w tej sprawie. Matka zapomniała o dziecku Matka dwójki dzieci odwiozła do przedszkola tylko starsze dziecko. Miała zapomnieć, że młodsze wciąż znajduje się w samochodzie. Według relacji świadków, kobieta wracając z pracy podjechało do żłobka, żeby odebrać 1,5-rocznego synka. Tam dowiedziała się, że dziecko nie zostało przekazane rano do placówki. Wtedy odkryła ciało malucha w samochodzie. Tragedia ta przypomina, aby w trakcie letnich upałów być szczególnie uważnym i pod żadnym pozorem nie pozostawiać w samochodzie dzieci, osób starszych lub zwierząt. Blacha auta może nagrzać się w ciągu pół godziny tak mocno, że w środku pojazdu może być nawet 60 stopni Celsjusza. Taka temperatura nawet dla osób młodych i zdrowych jest niebezpieczna. – Jeśli rodzice pozostawią dziecko w takich warunkach i, przykładowo, pójdą zrobić zakupy, po powrocie mogą zastać dziecko nieprzytomne, nieoddychające z zatrzymanym krążeniem – tłumaczył na antenie Polsat News ratownik medyczny. Źródło: Instagram / Twitter
Luty 12, 2021 Śmierć rodzica to okoliczność smutna i tragiczna. Warto jednak oprócz strefy emocjonalnej zadbać także o wszystkie sprawy formalne. Kwestie pochówku oraz świadczeń finansowych po śmierci rodzica są także warte naszej uwagi. Życie toczy się dalej, a pozostałe przy życiu dzieci muszą zadbać o wszystkie formalności, by ze spokojem przeżyć to wydarzenie. Spis treści1 Śmierć rodzica a ZUS2 Jak starać się o świadczenie ZUS po śmierci rodzica?3 Odszkodowanie za śmierć rodzica Śmierć rodzica a ZUS Pochówek zmarłego rodzica wiąże się ze sporymi kosztami, o czym wiedzą wszyscy, którzy przeżywali już kiedyś organizację pogrzebu. Na szczęście możemy liczyć w tej sytuacji na pomoc ZUS-u. Wypłaca on tzw. zasiłek pogrzebowy. Jego celem jest rekompensata finansowa kosztów pochówku osoby zmarłej, a ubezpieczonej za życia. Prawo do ubezpieczenia mogło być bezpośrednie lub domyślne – wszystkie te przypadki dokładnie opisuje ustawa. Jeśli jednak nasz rodzic pracował, otrzymywał rentę lub emeryturę, to sprawa jest jasna i oczywiście należy się nam po jego śmierci zasiłek pogrzebowy. Jak starać się o świadczenie ZUS po śmierci rodzica? Zasiłek pogrzebowy z ZUS-u otrzymać może osoba bliska zmarłego. Należy w odpowiednim oddziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych złożyć następujące dokumenty: wniosek o wypłatę zasiłku pogrzebowego; a dokładniej formularz Z-12, który możemy odebrać w oddziale ZUS-u lub pobrać on-line przez internet oraz wydrukować, skrócony odpis aktu zgonu rodzica, oryginały rachunków związanych z kosztami pogrzebu (lub kopie tych rachunków potwierdzone przez bank za zgodność z oryginałem – jeżeli oryginały zostały złożone do banku), dokumenty, które dowodzą pokrewieństwa z osobą zmarłą (np. skrócone odpisy aktów stanu cywilnego lub dowód osobisty, o ile dokument ten zawiera odpowiednie dane osoby ubiegającej się o zasiłek). Zasiłek z ZUS-u po śmierci rodzica jest wypłacany członkowi rodziny, który faktycznie pokrył koszty pogrzebu zmarłej osoby. Jeśli jednak osoba dostanie świadczenie z ZUS-u, to na pieniądze nie mogą już liczyć inni krewni. Warto to mieć na uwadze, że świadczenie nie dzieli się między rodzinę, tylko jest wypłacane osobie, która zapłaciła za pogrzeb. Należy jednak pamiętać, że zasiłku z ZUS-u nie otrzymuje się z automatu, tylko konieczna jest procedura wnioskowania o jego wypłatę. To także należy zrobić w odpowiednim czasie, aby pieniądze z ZUS-u nam nie przepadły. Jakie zatem terminy obowiązują w tej sytuacji? Otóż po śmierci rodzica jest czas 12 miesięcy na złożenie wniosku o przyznanie zasiłku pogrzebowego z ZUS-u. Po tym czasie prawo do zasiłku wygasa. Zdarzają się jednak czasami okoliczności szczególne, które powodują wydłużenie tego okresu. Jeżeli pogrzeb odbył się dłuższy czas po śmierci rodzica zasiłek można nabyć do 12 miesięcy od dnia pogrzebu. Powodem może być np. późniejsze odnalezienia zwłok lub konieczność ich identyfikacji (np. po wypadku). W takiej sytuacji należy udowodnić te przyczyny opóźnienia. Można to zrobić na różne sposoby, np. dołączając zaświadczenie z prokuratury lub policji. Odszkodowanie za śmierć rodzica Oprócz zasiłku z ZUS-u można w niektórych sytuacjach otrzymać jeszcze inne pieniądze z odszkodowania za śmierć rodzica. Jest tak, jeśli mamy prywatne ubezpieczenie w jakimś zakładzie ubezpieczeniowym, np. PZU lub innej firmie. Wówczas takie odszkodowanie jest możliwe. Oczywiście istotne jest to, czy płaciliśmy składki na odpowiednie ubezpieczenie. Jeśli mamy zawartą z zakładem ubezpieczeniowym stosowną umowę, możemy liczyć na wypłatę odszkodowania. Musiałaby to jednak być umowa przewidująca świadczenie w przypadku śmierci naszego rodzica czy też np. teścia lub teściowej. W takiej sytuacji możemy liczyć na wypłatę przewidzianą w warunkach ubezpieczenia. Artykuł powstał przy współpracy z
Dodatkowo, w razie śmierci pracownika w czasie trwania stosunku pracy lub w czasie pobierania po jego rozwiązaniu zasiłku z tytułu niezdolności do pracy wskutek choroby, rodzinie przysługuje od pracodawcy odprawa pośmiertna. Zgodnie z art. 93 k.p. wysokość tej odprawy zależy od okresu zatrudnienia pracownika u danego pracodawcy i wynosi:Nikt nie jest przygotowany na śmierć rodzica i to niezależnie, czy ma 10, czy 30 lat. Oczywistym jednak jest, że dużo trudniej w takiej sytuacji odnaleźć się małemu dziecku lub osobie, która jeszcze nie osiągnęła niezależności finansowej. Na szczęście prawo chroni interesy młodych ludzi, którzy przedwcześnie utracili matkę, ojca lub oboje rodziców. Jeśli jesteś jedną z takich osób lub chcesz pomóc komuś, kto znalazł się w podobnej sytuacji, przeczytaj artykuł i dowiedz się, co dokładnie przysługuje dzieciom w przypadku śmierci rodzica. Zasiłek pogrzebowy Zasiłek pogrzebowy to rodzaj, świadczenia, który należy się nie tylko dzieciom, ale także innym krewnym, a nawet sąsiadom, jeśli to oni zajęli się pogrzebem, niemniej to pierwszy i podstawowy zasiłek,o jaki dzieci mogą się starać. Przysługuje w sytuacji, gdy zmarły miał ubezpieczenie, pobierał emeryturę lub rentę bądź spełniał warunki do uzyskania tych świadczeń, był na zasiłku chorobowym, świadczeniu rehabilitacyjnym lub zasiłku macierzyńskim. Jego maksymalna wysokość to 4 tys. zł. Dzieci mogą otrzymać pełną kwotę zasiłku, niezależnie od poniesionych kosztów pogrzebu. Nie muszą od niego płacić podatku ani ujawniać go w zeznaniu rocznym PIT. O świadczenie można się starać przez 12 miesięcy od dnia śmierci rodzica, którego pogrzeb się opłaciło. W tym celu należy złożyć w ZUS następujące dokumenty: wniosek, który można znaleźć na stronie ZUS lub w siedzibie placówki;skrócony odpis aktu zgonu;oryginały rachunków, które dokumentują wydatki na pogrzeb, ewentualnie ich kopie, potwierdzone przez bank;dokumenty potwierdzające pokrewieństwo;zaświadczenie, że zmarły był objęty ubezpieczeniem społecznym, np. odcinek renty lub emerytury. Czasami zdarza się, że jeśli dziecko otrzyma zasiłek pogrzebowy, a ubiega się dodatkowo o odszkodowanie, ubezpieczyciel może odmówić wypłaty odszkodowania za poniesione koszty pogrzebu albo wypłacić je, ale pomniejszone o kwotę zasiłku pogrzebowego. Niemniej zawsze warto walczyć o przysługujące nam świadczenia. Jeśli nie samodzielnie – to z pomocą profesjonalnej firmy odszkodowawczej, na przykład BEKER POLSKA. Każde z tych roszczeń ma inną podstawę prawną, dlatego skoro istnieje szansa na uzyskanie zarówno zasiłku, jak i pełnego odszkodowania, powinno się o nie starać. Odprawa pośmiertna Jeżeli zmarły rodzic w chwili śmierci był zatrudniony albo pobierał zasiłek z tytułu niezdolności do pracy z powodu choroby, zgodnie z kodeksem pracy, dzieciom – gdy nie ma współmałżonka – należy się odprawa pośmiertna. Mogą to być dzieci własne, drugiego małżonka lub adoptowane do 16. roku życia, a gdy się uczą – do 25. roku życia. Jeśli dzieci są całkowicie niezdolne do pracy, mogą otrzymać odprawę bez względu na wiek. Dzieci mogą ubiegać się o świadczenie zarówno gdy rodzic zmarł podczas wykonywania obowiązków zawodowych, jak i wówczas, gdy przebywał na urlopie wypoczynkowym, macierzyńskim lub wychowawczym. Nie ma znaczenia, na jaki okres był zatrudniony, a jeśli pracował u kilku pracodawców, odprawa należy się od każdego z nich. Od świadczenia nie trzeba płacić podatku, a jego wysokość jest uzależniona od stażu pracy: poniżej 10 lat – przysługuje jednomiesięczne wynagrodzenie;co najmniej 10 lat – trzymiesięczne wynagrodzenie;przepracowane 15 i więcej – sześciomiesięczne wynagrodzenie. Dzieciom należy się również zaległe wynagrodzenie zmarłego oraz należny mu ekwiwalent urlopowy. Odszkodowanie i zadośćuczynienie W przypadku śmierci rodzica dzieciom należy się również odszkodowanie i zadośćuczynienie. Często utożsamiane – są osobnymi świadczeniami, o które można starać się równocześnie. Zadośćuczynienie ma być sposobem złagodzenia różnego rodzaju cierpień psychicznych o charakterze wewnętrznym, które pojawiły się bezpośrednio po śmierci rodzica, jak i tych, które mogą pojawić się w przyszłości, na przykład: pogorszenie sytuacji finansowej i życiowej;wywołany szok i zaburzenia w funkcjonowaniu rodziny;poczucie osamotnienia, bólu, tęsknoty i żalu;ogólne cierpienie i pogorszenie zdrowia psychicznego, które są następstwem śmierci otrzymać pomoc w uzyskaniu odszkodowania oraz zadośćuczynienia za śmierć bliskiej osoby? Przejdź tutaj: Odszkodowanie za śmierć bliskiej osoby. Zadośćuczynienie ma charakter jednorazowy i obejmuje wszystkie negatywne doznania po stronie dziecka, w tym te, które będzie ono odczuwać w przyszłości. Przy wyliczaniu wysokości zadośćuczynienia bierze się pod uwagę stopień uszczerbku na zdrowiu psychicznym dziecka, jego siły więzi emocjonalnej z rodzicem, poczucie bezradności życiowej oraz inne czynniki uzależnione od konkretnego stanu faktycznego, których trzeba poszukiwać przy każdej indywidualnej sprawie szczególnie z uwzględnieniem wszelkich cech dziecka. Dzieciom, w przypadku śmierci rodzica, przysługuje również odszkodowanie. Jest to świadczenie pieniężne, mające na celu naprawić szkodę, która dotyka sfery zewnętrznej, a nie wewnętrznej. Celem odszkodowania jest więc wyrównanie straty materialnej. Można go żądać na przykład w celu zwrotu kosztów leczenia, a także kosztów dojazdów do placówek medycznych, na przykład gdy dziecko korzystało z prywatnej opieki psychiatrycznej i/lub psychologicznej. Widać więc, że świadczeń, które przysługuje dzieciom po śmierci rodzica, jest naprawdę dużo. Ponieważ szok i ból wywołany stratą tak bliskiej osoby, często utrudnia walkę o swoje prawa, można zwrócić się o pomoc do firmy takiej jak BEKER POLSKA, która profesjonalnie zajmie się całą sprawą. Pomoże dopełnić niezbędnych formalności i zadba, by przysługujące osobie poszkodowanej świadczenia były możliwie wysokie. MATKA ROZPACZAJĄCA PO ŚMIERCI DZIECKA: Bohaterką wiersza jest bezradna wobec śmierci matka, której pozostała cicha rozpacz. Sytuacja opisana w wierszu trwa tylko chwilę, króciutki moment, kiedy matka, wracając z cmentarza, z grobu syna, przysiada pod drzewem dla odpoczynku. zapytał(a) o 18:03 Czy matka bardzo przeżywa śmierć swojego dziecka? Chodzi o to, że znam jedną panią, której umarła córka i ona teraz wygląda jak wrak człowieka, wegetuje, widać po niej, jak cierpi, mimo iż to zdarzyło się pół roku temu. Tylko że to było jej jedyne dziecko. A co jeśli kobieta ma 3 dzieci- 15-letnie, 8-letnie i 3-miesięcznego niemowlaczka? Jeśli zabraknie najstarszego, to chyba się pozbiera, co? Bo w końcu ma dla kogo. Będzie cierpieć mniej niż ta pierwsza? Pozbiera się po tym? Odpowiedzi blocked odpowiedział(a) o 18:12 to boli, na pewno. bez względu na to czy ma się jeszcze inne dzieci i ma się dla kogo wstawać i żyć dalej, ale to dalej jest dziecko tej matki. tego bólu nie zastąpi to, że ma jeszcze inne dzieci. dzieci ma się z miłości a więc kocha się to dziecko bez względu na to czy raz jest grzeczne a raz nie. to jest po prostu stracenie kogoś raz na wieki bez możliwości pożegnania się bo nie zawsze ma się taką opcję a do tego nie można sobie wszystkich rzeczy wyjaśnić. żyje się dalej z myślą, że już nic nie można było zrobić dla tego dziecka, nie można patrzeć jak wkracza np. w dorosłość, jak dostaje swoją wymarzoną pracę, jak dostaje się na studia itp. masz kogoś a w drugiej chwili już tej osoby z tobą nie ma a ty nie masz pojęcia czemu w taki sposób, czemu teraz i czemu to akurat to dziecko. taka strata pozostaje w głowie matki do końca jej dni. o własnym dziecku, które umarło za życia matki się nie zapomina i dlatego jest to taka wielka strata. EKSPERTVampire? odpowiedział(a) o 18:11 Dwóch moich kolegów się zabiło. Oboje mieli rodzeństwo. Matka tego pierwszego w pierwsze miesiące po jego śmierci była okropnie załamana i było to po niej widać na każdym jej kroku. Teraz minęły dwa lata od jego śmierci. Ona nadal wygląda jak wrak człowieka. A nawet gorzej. Rodzeństwo chłopaka jest teraz dla niej świętością, wszędzie z nimi chodzi i tak dalej. Ale wygląda na nadal będącą w żałobie i myślę, że już nigdy się nie pozbiera. I nie dziwię się jej. A chłopak był najstarszy ze swojego rodzeństwa. Drugi chłopak był najmłodszy. Wiem, że jego matka przeżyła to szczególnie mocno,bo zabił się na jej oczach. Było to pół roku temu, ale nie wiem jak sobie radzi teraz, bo jej nie widuję. Śmierć dziecka zawsze jest dla rodziców wielką tragedią. Dlatego, chociaż czasem mam wielką ochotę ze sobą skończyć - myśl, że mogę zaszkodzić rodzicom nie pozwala mi na to. blocked odpowiedział(a) o 18:05 Będzie cierpiała jednakowo, lecz będzie starała się "wyglądać normalnie", zważywszy tylko na resztę dzieci. Ta pani, która miała jedno dziecko - nic jej nie zatrzymuje, by popełnić samobójstwo... Wiluroza odpowiedział(a) o 18:06 Będzie cierpiała tak samo jak tamta kobieta, z tym, że na pewno szybciej się pozbiera. Bo będzie miała jeszcze kogo wychować i nie będzie z tym bólem sama. Może bardzo cierpiec, bo pomimo, że ma mniejsze dzieci to jest jej pierworodne i dla niej nie ma to znaczenia. Moja ciocia straciła najstarszego syna i pomimo, że ie miała z nim najlepszych kontaktów( nastoletni bunt ) to sie załamała i nie mogła się zajmować swoimi córkami, miała zalezy od kobiety Nieważne czy ma dziesięcioro dzieci, czy ma jedno. Matka zawsze czuje to samo po stracie się po takiej tragedii to kwestia indywidualna :D Zapewne będzie bardzo smutna, zawiedziona i zdołowana, ale nie da tego po sobie poznać, by dzieci nie odczuły tak wielkiej tęsknoty za rodzeństwem, jak ona. blocked odpowiedział(a) o 18:23 Będzie cierpieć tak samo, ale będzie wiedziała, że MUSI żyć dla reszty - choć to też zależy od człowieka. Śmierć dziecka to najgorsze co rodzicowi może się przytrafić. Każda matka będzie cierpieć z powodu śmierci dziecka, ale masz rację, ta, która ma kilkoro dzieci będzie miała dla kogo żyć, starać się, pomagać, nie zostanie sama z jedną, wielką pustką. Będą wypełniały ją pozostałe dzieci;) Kobieta musi być silna i odpowiedzialna. Niewykluczone jest, że matka np. trójki dzieci pozbiera się po stracie jednego z nich. blocked odpowiedział(a) o 20:36 Tak pozbiera , tylko potrzebuje czasu . Mama kiedyś opowiadała mi historię , która wydarzyła sie jak miała lat . Mieszkała w domku jednorodzinnym . W sąsiedztwie , mieszkała kobieta , po 30 . Miała dziecko - niemowlaka . Jednak zdarzył się wypadek i dziecko umarło . Było to jej jedyne dziecko , Rozpaczała bardzo długo . Mąż ją zostawił , wyprowadził sie . A ona cały czas pamiętała o utarcie dziecka . Codziennie wychodziła z domu , ze starym wózkiem , w którym woziła lalkę - niemowlaka . Robiła tak przez kilkanaście lat . Kilkanaście lat , wychodziła z tą lalką , i udawała , że to było jej prawdziwe dziecko . Teraz już nie żyję , ale to dowód na to , że matka naprawdę mocno przeyża śmierć dziecka . Mama mojej koleżanki, która popełniła samobójstwo prawie rok temu, dalej jest wrakiem człowieka, ona już nigdy się nie pozbiera, mimo że ma jeszcze drugą córkę. Anian odpowiedział(a) o 01:19 Myślę, że nigdy nie zapomni tego pierwszego bardzo wielka strata i nie da się jej porównać do ważne, czy ma się 1, 3 czy 7 zawsze straszliwie ta pierwsza po prostu może się poddać, bo mąż... Niby ważny, ale nie ma już dzieci, którymi MUSI się druga pewnie przejdzie ciężką depresję. Nigdy nie pozbiera się będzie udawać, że jest na początku odbije się to i na matce i ojcu i na nigdy nie takie samo, tak samo trudno z niego wyjść. Ale ławiej przynajmniej udawać, kiedy ma się dla kogo. Trudne pytanie... Myślę, że to byłaby strata na całe życie, ale pozbierać, to by się pewnie pozbierała. Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub .
